Życie w cieniu stwardnienia rozsianego... Daj Krystynie szansę na łatwiejsze jutro!

Czasem zapominam, że moja walka trwa już tak długo. Choroba każdego dnia daje o sobie znać coraz bardziej, każdego dnia kawałek po kawałku odbiera mi władzę nad własnym ciałem i nie ma żadnego leku, który byłby w stanie całkowicie ten proces zatrzymać. Można jedynie spowalniać postępy choroby…

W 2003 roku usłyszałam wiadomość najgorszą z możliwych. To właśnie wtedy okazało się, że choruję na stwardnienie rozsiane. Wcześniej jakoś dawałam sobie radę. Po czasie doszło jednak do gwałtownego pogorszenia mojego stanu zdrowia, przez co od pięciu lat wymagam całodobowej opieki. 

Myślałam, że uda mi się udźwignąć na własnych barkach ciężar codziennej walki z chorobą. Tymczasem przygniotła mnie cała ta sytuacja i poczucie bezsilności. Musiałam poprosić o pomoc prywatną firmę opiekuńczą. 

Rehabilitacja jest teraz najważniejsza. Regularne ćwiczenia są w stanie usprawniać mięśnie i spowalniać postępy choroby. Poruszam się jedynie na wózku inwalidzkim, ale dzięki odpowiedniej terapii miałabym szansę, by odzyskać choć odrobinę samodzielności. Zwracam się do Ciebie z prośbą o wsparcie w zbieraniu środków na opiekę, rehabilitację oraz przystosowanie łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Każda złotówka sprawi, że moje jutro będzie odrobinę łatwiejsze. 

Krystyna