Nowotwór pnia mózgu brzmi jak wyrok, ale ja nie chce umierać! Mam dla kogo żyć!

Nazywam się Krzysztof, mam 40 lat. Jestem szczęśliwym mężem oraz ojcem dwójki dzieci. Do niedawna żyłem całkiem normalnie- jak większość z nas. Nic mi i mojej rodzinie nie brakowało. To, co mnie spotkało, to jaki scenariusz napisało mi życie, było i jest czymś, z czym nie mogę się do dzisiaj pogodzić. Dotknęła mnie tak nagle straszna choroba jaką jest guz pnia mózgu… Dziś walczę o każdy lepszy dzień, ale przy tym bardzo potrzebuje Waszej pomocy Dobrzy Ludzie!

W czerwcu 2022r moje życie runęło, gdy po długich diagnozach okazało się, że mam guza pnia mózgu. Z naszych oczu można było wyczytać strach i przerażenie. Mieliśmy mnóstwo pytań dlaczego nas to dotknęło? Dlaczego mnie dotknęła tak straszna choroba… Tamtego dnia życie przeleciało mi przed oczami. Na CITO została przeprowadzona wielogodzinna i bardzo trudna operacja w szpitalu „Copernicus” w Gdańsku, która zagrażała mojemu życiu. Po niej ok. 2 tygodni leżałem w śpiączce. Po wybudzeniu mnie przytrafiło się to, czego obawialiśmy się wraz z moją rodziną najbardziej, mianowicie doznałem powikłań pooperacyjnych m.in. prawostronnego niedowładu oraz uszkodzenia 3 nerwu w głowie, który odpowiada za wzrok, przez co powieki zaczęły mi opadać, powstał zez oraz podwójne widzenie…

Po miesiącu spędzonym w szpitalu wróciłem na 5 dni do domu. Poruszałem się tylko i wyłącznie na wózku inwalidzkim, sam nie byłem w żadnym stopniu sprawny, codzienne czynności wykonywałem z pomocą żony i córki. Po tych kilku dniach trafiłem do szpitala rehabilitacyjnego w Tczewie na kolejne 6 tygodni. Starałem się ze wszystkich sił codziennie ćwiczyć. Motywacja do dnia dzisiejszego jest z mojej strony ogromna, bo marzę o tym, aby wrócić do pełnej sprawności, a przede wszystkim, ŻEBY BYĆ dla żony, córki i synka i móc im pomagać jak dawniej w codziennym życiu, które jak wiemy, w dzisiejszych czasach jest bardzo trudne…

Od drugiej połowy września 2022r do dnia dzisiejszego mam 2 razy w tygodniu rehabilitację domową, dzięki której wstałem z wózka i jestem w stanie sam się poruszać. Na dodatkowe rehabilitacje nie mogę na razie sobie pozwolić, ponieważ oszczędności wydaliśmy na wizyty lekarskie, a budżet domowy na to nie pozwala, bo musimy oprócz tego jakoś żyć.

Po trudnościach jakie mieliśmy ze znalezieniem specjalistów, którzy podejmą się naprawy powikłań, odnaleźliśmy lekarzy o dobrych sercach w Chojnicach oraz w Szczecinie. Pomogli mi na tyle ile mogli… Przeszedłem 3 operacje podnoszenia powiek. Przede mną jeszcze długa droga i kilka operacji, aby mój wzrok był w znacznym stopniu sprawny oraz wiele godzin rehabilitacji, abym mógł wrócić do zadowalającej sprawności.

Jest mi bardzo ciężko o coś prosić, ale na ten moment nie mam innego wyjścia i jestem zmuszony prosić o pomoc, aby móc dalej się leczyć… Przecież przede mną całe życie, mam jeszcze tyle do zrobienia. Marzę o tym, aby przeżyć to życie szczęśliwie i przede wszystkim w zdrowiu z moją rodziną…
Będę bardzo wdzięczny za każdą możliwą pomoc z Państwa strony!

Krzysiek