Mąż chciałby znów być samodzielny, znów bawić się z wnukami – Proszę, pomóż nam❗️

Krzysztof to mój 71-letni mąż. Pracował jako operator sprzętu ciężkiego i teraz, na emeryturze, chciał odrobinę sobie odpuścić i odpocząć. Mimo to zachował dorywczą pracę, do której sporadycznie jeździł. Stara się być wspaniałym dziadkiem dla naszej trójki wnucząt. Dopiero dorastają, dlatego próbował spędzać z nimi czas w sposób aktywny. Jednak nie cieszył się długo tą błogością.

Mąż jest po udarze, którego doznał w drodze do pracy. Pamiętam ten dzień doskonale. To był 5 czerwca 2023 roku. Krzysztof był jeszcze na podjeździe naszego domu, kiedy musiałam wezwać pogotowie. Karetka przewiozła go do szpitala i mąż musiał walczyć o życie. 

Martwiłam się o niego, modliłam się, aby wszystko wróciło do normy. W trzeciej dobie pobytu stan znacznie się pogorszył. Wystąpił obrzęk mózgu, zator płucny, Krzysztof miał również problem z mówieniem i przełykaniem. Na szczęście wykazał się ogromną siłą i wolą życia. Dzięki niesamowitym lekarzom mogę teraz z nim rozmawiać.

Przeszedł bardzo długą drogę do tego momentu, mimo to na horyzoncie jest więcej przeszkód, niż myśleliśmy. Mąż samodzielnie potrafi siedzieć, mówić, pozbyliśmy się również rurki tracheotomijnej. Pozostaje w logicznym kontakcie, co podnosi mnie na duchu i daje nadzieję, że będzie jeszcze dobrze.

Mąż nie ma jednak jeszcze takiej sprawności, aby poruszać się samodzielnie, dlatego asystuję mu w ciągu dnia. Porusza się na wózku, niezależnie od tego gdzie idzie. Niedowład lewostronny uniemożliwia mu powrót do samodzielnego funkcjonowania i bycie niezależnym.

Obecnie na rehabilitację domową przychodzi fizjoterapeuta, który przez kilka dni rehabilituje męża. Są to ćwiczenia, które pozwalają na utrzymanie obecnego stanu. Na rehabilitacji nie używamy specjalistycznych maszyn, a Krzysztof w dalszym ciągu zmaga się z niedowładem lewostronnym. Więc to byłoby mimo wszystko zalecane.

Proszę, wesprzyj mojego męża darowizną, która pomoże nam pojechać na turnus rehabilitacyjny. Dla Krzysztofa to jedyna nadzieja na powrót do samodzielności, do której tak tęskni.

Krystyna, żona