By serduszko biło, a nie umierało...

13 września 2019 roku odbyła się planowana operacja serduszka Kubusia. To był dla nas dzień pełen nerwów i łez. Do końca nie wiedzieliśmy, czy uda się zachować dwie komory, czy konieczne będzie leczenie w kierunku serca jednokomorowego. Oddaliśmy życie naszego jedynego syna w ręce najlepszych specjalistów od dziecięcych serduszek. Po kilku godzinach dostaliśmy telefon z informacją, że operacja się zakończyła i udało się uratować dwie komory. Profesor zrobił wszystko to, co zaplanował. Udało się zamknąć dwa największe ubytki przegrody międzykomorowej oraz usunąć opaskę przewężającą i dokonać plastyki tętnicy płucnej. Już w czwartej dobie po operacji został przeniesiony z oddziału intensywnej terapii na oddział kardiologiczny. Okres pooperacyjny był bardzo trudny pod względem emocjonalnym i fizycznym dla Kubusia oraz całej naszej rodziny. Zmagaliśmy się z problemami z jedzeniem i autoagresją. Po 20 dniach od operacji i po wielu ciężkich chwilach otrzymaliśmy wyczekiwany wypis. Dziś wiemy, że musieliśmy zrobić krok w tył, aby ruszyć do przodu i zacząć żyć. Patrzymy teraz na chłopca, który kiedyś po przebiegnięciu paru metrów zatrzymywał się z zasinionymi ustami i łapał z trudem oddech, dziś biega i szaleje jak inne zdrowe dziecko. Klinikę opuszczaliśmy z wyznaczonym terminem kolejnego zabiegu — cewnikowania serca. Lekarze kardiolodzy planują podczas zabiegu zamknąć pozostałe ubytki.

Za nami czas pełen strachu i nerwów, ale i wielkiego szczęścia, że udało się, aby Kubusia zoperował jeden z najlepszych kardiochirurgów. Nie udałoby się to bez ogromu pomocy, jaką otrzymaliśmy. Z całego serca dziękujemy i będziemy do końca życia wdzięczni wszystkim wspaniałym osobom, które wsparły naszą zbiórkę, organizowały bazarki, kiermasze, a także wspierały nas modlitwą i dobrym słowem. 

Dziękujemy — Kubuś z rodzicami