Rak nie może mnie pokonać! Proszę, pomóż mi walczyć o zdrowie i życie!

Mam 34 lata, moje życie było zwyczajne jak większości z Was. Dom, praca, wychowywanie 3-letniej córeczki. Niestety wszystko się zmieniło w lipcu tego roku, kiedy dowiedziałam się, że zachorowałam na raka piersi (NTS G3 typ luminalny B HER2 dodatni). Podczas samokontroli wyczułam guzek, zrobiłam prywatne badanie USG i od razu zostałam skierowana do ośrodka onkologicznego...

Widziałam już niejedną osobę, która mierzyła się z chorobą nowotworową i zawsze prosiłam w myślach ,,Boże proszę, by mnie to nigdy nie spotkało, bym nie musiała nigdy przeżywać takiego cierpienia". Niestety Bóg wystawił mnie na próbę, nie mam o to żalu choroba może dopaść każdego, szczerze to nawet cieszę się, że trafiło na mnie, a nie bliską mi osobę, bo niemoc pomocy i patrzenie na cierpienie jest chyba gorsze niż samo zmierzenie się z chorobą...

We wrześniu przeszłam operację usunięcia lewej piersi z wszczepieniem ekspandera (tymczasowy zamiennik implantu) oraz wycięte zostało 16 węzłów chłonnych, z czego dwa były zajęte. W wyniku wycięcia węzłów chłonnych mam mniej sprawną rękę... W późniejszym czasie czeka mnie jeszcze jedna operacja wymiany ekspandera na implant. Obecnie jestem leczona chemioterapią.

Po rozmowie z moją onkolog mój świat zawalił się po raz drugi, ponieważ pani doktor rekomenduje wdrożyć do mojego leczenia nierefundowany lek. Cena jednej dawki to prawie 9 tysięcy złotych. Podczas pierwszego podania muszę mieć zaaplikowane dwie dawki (najprawdopodobniej pod koniec grudnia), następnie co 3 tygodnie po jednej dawce.

Nigdy nie prosiłam nikogo o pomoc, do tej pory wraz z mężem oraz przy wsparciu moich rodziców dawaliśmy sobie radę. Niestety kwota przeszło 170 tysięcy złotych jest niemożliwa dla nas do zdobycia. Ciężko jest mi prosić o pomoc, bo wiem, jak trudno jest w dzisiejszych czasach żyć godnie, ale niestety nie mam wyboru. Rak odebrał mi moje dotychczasowe w miarę spokojne życie, muszę walczyć nie dla siebie, ale dla mojej 3-letniej córeczki, chcę jak najdłużej uczestniczyć w jej wychowaniu. Niestety choroba nowotworowa to loteria, nigdy nie wiadomo, kiedy znowu uderzy i czy nie zrobi tego ze zdwojona siłą.

Wdrożenie leku dałoby mi większe szanse na pokonanie choroby. Dużo kosztuje mnie pokazanie, co rak zrobił z moim życiem, jak bardzo choroba może człowieka zmienić. To chyba w tej chorobie jest najgorsze, człowiek patrzy na siebie w lustrze i widzi już kogoś zupełnie innego...

Strach o moje życie i zdrowie pozostanie już ze mną do końca. Wiem, że nikt z nas nie zna dnia ani godziny, ale świadomość, że moje dawne życie już nie wróci, że już ciągle będę się bała, jest chyba gorsza niż ból fizyczny... Bardzo proszę o pomoc!

Magdalena