Sama nie zdołam zawalczyć o siebie... Pomóż mi!

Moja codzienność to udręka. Każdego dnia budzę się, błagając los o to, by dzisiaj było łatwiej, ale nie jest... Choroby podporządkowały sobie moje życie bez reszty. Niedowład sprawił, że stałam się więźniem własnego ciała. Nie chcę tak żyć! Nie mogę tak żyć! Właściwie nie żyję, a codziennie walczę o przetrwanie. 

Czuję się bezsilna! Jedyną nadzieją na lepszą przyszłość są dla mnie intensywna rehabilitacja, wieloetapowe leczenie i specjalistyczne sprzęty medyczne, a na to po prostu mnie nie stać. We wszystkim muszę liczyć na pomoc córki, której powoli zaczyna brakować już sił. Proszę, pomóż mi!