Mały Jaś

- Przewieziemy panią do szpitala w Łomży, ponieważ rozpoczął się poród. My na tym etapie już nic nie możemy zrobić - tak powiedział mi lekarz ginekolog. Przez 5 dni powstrzymywałam skurcze, zostały jeszcze 2 miesiące do terminu porodu. - Panie doktorze, przecież to dopiero 32 tydzień ciąży... – zdążyłam jeszcze powiedzieć, zanim wnieśli mnie do karetki. Przypięta pasami, z podłączoną kroplówką jechałam do nieznanego miasta, do nieznanego szpitala, nieznanych lekarzy. 120 kilometrów od męża, drugiego synka, z malutkim Jasiem pod sercem i ogromnym strachem o jego życie.          

W Łomży wszystko potoczyło sie już szybko, USG, kroplówki, badania i blok operacyjny. Rozpoczynał się poród - cięcie cesarskie. Strach - tylko to uczucie mi wtedy towarzyszyło. I w myślach ciągle powtarzane słowa: Boże, bądź wola Twoja....  
- Teraz rodzi się dziecko – usłyszałam.          
- Żyje? – zapytałam    
- Tak, żyje. Chłopiec. 
Po chwili usłyszałam jego płacz. I w jednej chwili strach zmienił się w niesamowitą radość.
- Godzina 13:22. Kilo czterysta. Zabieramy na OIOM.       
 

Jasia zobaczyłam dopiero następnego dnia, kiedy mogłam już samodzielnie wstać z łóżka. Leżał sobie, tak spokojnie w swoim cieplutkim nowym domku - inkubatorze. Do jego malutkigo ciałka przyczepionych było mnóstwo kabelków, a z noska wystawała rurka. Wierzyłam, że tak po prostu musi być. Gdy aparatura pracowała, oznaczało to, że Malutki żyje.  

9.05.2015
Waga: 2010

Walczyłam o każdy gram. Jaś nie potrafił ssać, więc był karmiony przez sondę prosto do żołądka. Gdy już mogłam przystawić go do piersi, nadal był w inkubatorze, z którego za często nie mogłam go wyjmować, więc karmienie przepadało. Gigantyczny smoczek, Jaś topił się w najmniejszym możliwym rozmiarze ubranka. Ile razy pobierali mu krew, to już sama zliczyć nie potrafię... Szereg różnych badań, aż w końcu USG głowy wykazało delikatną asymetię komór móżgowych. Rehabilitować - powiedział lekarz. I tak robimy - codziennie, od drugiego tygodnia życia Jasia.

33 dzień w szpitalu  

Waga: 2200    

Wychodzimy do domu!

Monitor oddechu od początku był jak Anioł Stróż, który czuwa nad oddechem Jasia. Baliśmy się śmierci łóżeczkowej, tego, że kolejny oddech może okazać się ostatnim.  Jednak pobyt w domu nie trwał zbyt długo - morfologia poszła w dół, my znowu trafiliśmy do szpitala. U Jasia stwierdzono silną niedokrwistość, trzeba było przetaczać krew. Do tej pory, gdy widzę, że Jaś traci kolory i staje się blady, boję się, że znowu będzie musiał mieć transfuzję. Strach, cały czas żyjemy w strachu. Kiedy już stan Jasia się poprawił, mogliśmy opuścić szpital. I znów nasza "wolność" nie trwała długo, bo Jaś złapał zapalenie płuc. Znów oddział, znów leczenie.

Planowo Jaś miał przyjść na świat 9 czerwca, a gdy ten dzień nadszedł, kończył 2 miesiące. W szpitalnym łóżeczku, lecząc zapalenie płuc. Każdy falstart ma swoje konsekwencje. Bieg można zacząć od nowa, gdy rozpocznie się go zbyt szybko - w przypadku życia, zacząć od nowa się nie da. Z iskierki ważącej niecałe 1,5 kilograma Jaś dziś jest 4-miesięcznym bobasem. Słabe napięcie mięśniowe, asymetria komór mózgowych – to nas najbardziej martwi. Nie ma innego lekarstwa niż rehabilitacja. Rehabilitować, rehabilitować i jeszcze raz rehabilitować – takie zalecenia usłyszeliśmy od pani doktor. Jaś nie potrafi jeszcze samodzielnie unieść główki, jest słaby i wiotki. Wykupienie rehabilitacji jest dla nas trudne. Tym bardziej, że przez pół roku Jaś powinien ćwiczyć pod okiem rehabilitanta 3 razy w tygodniu. To jest dla niego decydujący czas, te pół roku. Dlatego prosimy o pomoc, żebyśmy mogli zapewnić Jasiowi w tym czasie potrzebne zajęcia z profesjonalnym rehabilitantem. Próbowałam się uczyć, jak rehabilitować Jasia, oglądałam filmiki w internecie, ale więcej krzywdy mu mogę zrobić, niż pomóc. Dlatego tak bardzo potrzebujemy pomocy.

Najbliższe pół roku zadecyduje o przyszłości Jasia – pomóżcie nam, żeby była to przyszłość bez szpitali, bez dodatkowych złych diagnoz i bez tego ogromnego strachu o każdy kolejny dzień.

           
Mama Jasia - Magdalena