Gdybym tylko mogła, oddałabym własne serce, by jego mogło być zdrowe! Pomóż w walce o Marcinka!

Marcinek  urodził się w 41. tygodniu ciąży poprzez cesarskie cięcie i otrzymał 10 punktów w skali Apgar. Byłam taka szczęśliwa! Nie mogłam się doczekać pierwszego spojrzenia, pierwszego dotyku. Marzyłam, by w końcu wziąć go w ramiona i cieszyć się, że jest w końcu z nami. 

Niestety, nasze pierwsze wspólne chwile wyglądały zupełnie inaczej, niż to sobie wyobrażałam.  Zaraz po porodzie u Marcina zaczęły się poważne problemy z oddychaniem. Ze względu na ciężki stan i niewydolność oddechową, natychmiast został przetransportowany do innego szpitala... Nie mogliśmy zobaczyć synka ani wziąć go na ręce, przytulić… Nie wiedzieliśmy, co się dzieje i w jakim stanie jest nasze dziecko. Do oczu cisnęły nam się łzy, czuliśmy strach i bezsilność, mając w głowach najgorsze scenariusze. 

Niestety na miejscu, podczas szczegółowych badań wykryto u niego wrodzoną wadę serca. Nigdy nie zapomnę tego momentu. Strach zupełnie mnie sparaliżował. Najpierw pojawił się żal, niedowierzanie, ból. Potem pytania: dlaczego on? Jak to możliwe? Zaraz potem: co można zrobić? I najważniejsze: czy przeżyje? Każda minuta niepewności zdawała się wiecznością...

Cho od tamtych chwil minęły już długie lata, to do dziś nasz rytm dnia wyznaczają regularne wizyty u specjalistów, badania i częste pobyty w szpitalach. Do tego doszła silna alergia pokarmowa, przez którą synek musi być na restrykcyjnej diecie. Tata Marcinka musiał na chwilę obecną zrezygnować z pracy, żeby pomóc w opiece nad synkiem oraz podczas pobytów z Marciem w szpitalu – nad trójką naszych pozostałych pociech. 

Kosztów wyjazdów, opieki specjalistów i zakupu leków są ogromne i ciągle rosną. Doszliśmy do ściany i nie jesteśmy w stanie dłużej nieść ich na barkach sami. Nie mam innego wyjścia i muszę prosić Was o ratunek dla Marcinka. Pragnę jedynie, by jego dzieciństwo było szczęśliwe, a przyszłość bezpieczna. Proszę, pomóż nam!

Anna, mama Marcina