Starość potwornie mnie doświadczyła, ale wciąż mam nadzieję!

Żyję w więzieniu… Choroba zamknęła mnie, ograniczając życie do czterech ścian, które w miarę upływu miesięcy stają się moim przekleństwem. Widok świata przez okno nie wystarcza w momencie, kiedy nie wiesz ile czasu na tym świecie pozostało...

Kończąc 70 lat nie spodziewasz się, że reszta życia minie w zadowalającej sprawności, ale są rzeczy, z którymi szczególnie trudno się mierzyć. Jedną z nich jest samotność i wykluczenie, która bywa tak trudna i dobijająca, że nagle wszystko, co miało znaczenie i sprawiało, chociażby niewielką radość, traciło sens. Małe rzeczy przestają cieszyć, gdy nie masz ich z kim dzielić…

Moja historia jest zapewne jedną z wielu podobnych. Być może z jedną małą różnicą - ja postanowiłem o siebie walczyć i dać sobie szansę na godną jesień życia. W wyniku powikłań chorobowych, po przebytych zabiegach otrzymałem poważny cios - lekarze zadecydowali, że dla mojej nogi nie ma już ratunku innego niż amputacja. Usunięcie prawej nogi na wysokości uda - w języku lekarzy brzmi to lekko, a dla mnie to jak koniec świata. 

Byłem załamany, miałem wrażenie, że w momencie, w którym straciłem nogę, straciłem to, co przez całe życie brałem za pewnik - samodzielność. Teraz, każda czynność wymaga ode mnie znacznie większego wysiłku, a wiek nie powoduje, że sił przybywa, wręcz przeciwnie, właśnie dlatego część czynności stała się zwyczajnie niemożliwa. 

Mieszkanie na 3. piętrze w tym momencie jest dla mnie więzieniem. Wierzę jednak w inne zakończenie tej historii, w to, że jest dla mnie nadzieja na lepsze jutro. Właśnie dlatego staram się o zdobycie protezy, która umożliwi częściowe odzyskanie sprawności i samodzielności. 

Nie wiem, czy to moje ostatnie marzenie, z pewnością największe, jakie w tej chwili mam. Cena jego realizacji jest bardzo wysoka, ale w tym momencie nie mam nic do stracenia. Muszę prosić o pomoc! Proszę, pomóż mi odzyskać życie, które straciłem w momencie amputacji. 

Marzę, by poczuć na twarzy lekki wiosenny wiatr, zimowy mróz, który szczypie w poliki. Chciałbym poczuć się przez chwilę wolny. Możesz mi podarować najlepszy prezent na świecie - niczego prócz sprawności i odrobiny zdrowia do szczęścia nie potrzebuję. To jak, podasz mi pomocną dłoń?