Nie proszę o cud. Proszę o pomoc, o więcej czasu, by żyć❗️

Znam tę chorobę. Razem z mamą opiekowałyśmy się ciocią, która zmarła na nią w ciągu roku. Ja jestem czwartą osobą w rodzinie, najmłodszą. Choruję na najgorszą postać  tej i tak trudnej choroby. Postać opuszkową, zaczynającą się od zaburzeń mowy i połykania.

Zdiagnozowano u mnie SLA, ALS – stwardnienie zanikowe boczne. Jest to nieuleczalna choroba neurodegeneracyjna, powodująca trwałe uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego neuronu ruchowego. Doprowadza do stanu, w którym chory finalnie uwięziony jest we własnym ciele. W pewnym momencie może komunikować się wyłącznie za pomocą ruchów gałek ocznych.

U mnie zaczęło się od problemów z mową, teraz zaczynam odczuwać chorobę w całym ciele. Każdego dnia odbiera mi moją sprawność, niszczy mój organizm, nieuchronnie  doprowadzając  do śmierci… Boję się, co będzie dalej. Boję się, co ta diagnoza ze mną zrobi…

Mimo wyroku nie poddam się. Jestem jeszcze sprawna fizycznie i mam dla kogo żyć, chcę walczyć! Przepłakałam wiele nocy i nie mam już na to siły. Wiem, że jedyne co mogę zrobić w tej sytuacji to zadbać o swoją sprawność i stan moich mięśni, żeby jak najdłużej pozostać samodzielną. Pozwoli mi na to stała rehabilitacja ruchowa i logopedyczna, niezwykle kosztowna, przekraczająca moje możliwości finansowe.

Potrzebuję Twojego wsparcia! Jeśli możesz, proszę, pomóż mi sfinansować rehabilitację. Jeśli nie masz takiej możliwości, udostępnij moją zbiórkę. W walce o życie liczy się każdy, nawet mały gest. Każdy z tych gestów daje mi więcej czasu. Czasu, by po prostu żyć.

Marta