Miłość do synka mnie nie uleczy, ale z miłości do niego chcę być sprawna!

Miałam 12 lat, gdy dotarło do mnie, że to, co mnie czeka, to nie będzie zwykłe życie ze zwykłymi problemami, a walka o codzienność. Czas uciekał nieubłaganie, a ja stawałam się coraz słabsza. Polineuropatia rosła w siłę i szalała po moim ciele jak po placu zabaw.
Mimo mojej niepełnosprawności udało mi się założyć rodzinę, o której tak marzyłam. Mam wspaniałego synka i troskliwego męża. Miłość do nich nie jest w stanie mnie uleczyć, ale daje mi siłę na każdy kolejny dzień. Dla siebie i dla nich chciałabym być sprawna.

Rehabilitacja towarzyszy mi każdego dnia. Robię wszystko, by wyrwać chorobie choć trochę mojej sprawności, jednak czuję, że ona wciąż wyprzedza mnie o krok. Codzienne funkcjonowanie jest coraz trudniejsze, coraz bardziej uciążliwe. Drżę w strachu przed tym, że kiedyś to codzienne funkcjonowanie będzie już poza moim zasięgiem.

Moim nieodłącznym towarzyszem od ponad 20 lat stał się wózek inwalidzki. Lekki i zwrotny pozwala zachować namiastkę "normalnego" życia, mój się jednak do takich nie zalicza. Zamiast mi pomagać, jest dla mnie obciążeniem - fizycznym i psychicznym. Dlatego proszę, pomóż mi zakupić nowy wózek, który poprawi komfort mojej codzienności, a pozostałe środki zostaną przeznaczone na dalszą rehabilitację.

Martyna

➡️ Zbieramy na wózek! (opens a new tab)