Twoja pomoc może odmienić życie naszego dziecka! Wesprzyj!

Kiedy dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami po raz trzeci, nasze serca wypełniła radość. Czekaliśmy na Michałka z nadzieją i planami na wspólne szczęśliwe chwile. Przez całą ciążę lekarze zapewniali nas, że wszystko jest w porządku. Ale pod koniec pojawił się niepokój. Badanie USG zaniepokoiło lekarza. Skierowano nas na dodatkowe badania. Jeszcze wtedy nie wiedzieliśmy, że to będzie początek naszej największej życiowej walki.

W szpitalu, podczas dokładniejszych badań, usłyszeliśmy diagnozę – Michaś nie ma ciała modzelowatego. Lekarze mówili, że dzieci z taką wadą często rozwijają się prawidłowo. Trzymaliśmy się tej nadziei. Kiedy Michałek przyszedł na świat, zabrano go natychmiast na oddział neonatologii. Potwierdzono diagnozę i zaczęła się nasza codzienna walka o każdy najmniejszy krok naprzód.

Michałek ma dziś prawie 4 latka. Nie rozwija się tak, jak inne dzieci. Ma opóźnienie psychoruchowe, zaburzenia sensoryczne oraz musi stawiać czoła szeregowi innych trudności. Rezonans potwierdził brak ciała modzelowatego i zaburzenia mielinizacji. Michaś jest pod stałą opieką neurologa. Chodzi do przedszkola specjalnego, gdzie każdego dnia uczestniczy w wielu terapiach. Od urodzenia jeździmy z nim na rehabilitację. Jego mięśnie są słabe, napięcie obniżone. Przed nami badania genetyczne, które mogą przynieść odpowiedzi, ale też kolejne wyzwania.

Nasz synek jeszcze nie mówi. Nie jest samodzielny w sprawach fizjologicznych. Ma wybiórczość pokarmową. Musimy go karmić. Nie rozumie prostych poleceń. Każdy dzień to walka o to, by zrobił malutki krok naprzód. By chwycił zabawkę, spojrzał i spróbował powtórzyć gest. Dla innych to drobiazgi, a dla nas to szczyty nie do zdobycia.

Jesteśmy zmęczeni. Ale nigdy się nie poddamy. Michaś jest naszym światem. Dlatego dziś prosimy Was z całego serca, pomóżcie nam dalej walczyć. Zbieramy środki na kosztowną rehabilitację, terapie, badania i specjalistyczną opiekę.

Każda złotówka to dla Michałka szansa na lepsze jutro. Szansa, że może kiedyś powie „mama”, że samodzielnie zje obiad, że pobiegnie do zabawy z rówieśnikami. Prosimy, pomóżcie nam spełnić to marzenie. Pomóżcie nam zawalczyć o choć odrobinę samodzielności Michasia. Z całego serca dziękujemy za każdą pomoc. 

Rodzice Michała