W trakcie zaplanowanego leczenia doszło do katastrofalnych powikłań... Walczymy o zdrowie Moniki!

Mama zawsze była gotowa pomóc innym. Była bardzo silna i pracowita. W domu zawsze czekał na nas pyszny obiad, a po pracy mama angażowała się społecznie – działała w stowarzyszeniu i organizowała różne eventy. Nasz dom zawsze był otwarty dla innych. Mama pokazywała nam jak ważne jest dzielenie się swoim dobrem i ciepłem z tymi, którzy najbardziej tego potrzebują. Nie było problemu, którego ona by nie potrafiła rozwiązać, z czym byś nie przyszedł zawsze by dobrze doradziła, bo była empatyczna i troskliwa. Niestety dziś to ona potrzebuje pomocy...

W styczniu 2025 roku nasz świat wywrócił się do góry nogami, kiedy to w trakcie planowego leczenia tętniaków mózgu, doszło do katastrofalnych powikłań, które uruchomiły lawinę operacji i kryzysów, które trwają do dziś. Spędziliśmy wiele miesięcy pełnych strachu i niepewności. Razem z tatą czuwaliśmy przy jej łóżku, patrząc, jak najważniejsza osoba w naszym życiu, walczy o każdy oddech.

W lutym mama została zakwalifikowana do operacji ratującej życie – kraniektomii odbarczającej (usunięcia części kości czaszki oraz usunięcia krwiaka). W marcu jej stan neurologiczny poprawiał się, ale pojawił się nowy problem: płynotok i wodogłowie. Konieczna była implantacja zastawki lędźwiowo-otrzewnowej. Niestety, zamiast powrotu do zdrowia, pojawiały się ciągłe nawroty i pogorszenia stanu neurologicznego.

W maju wykonano operację plastyki ubytku kości czaszki. Po kilku godzinach nastąpił napad padaczkowy, a badanie wykazało krwiaka pod płytką, co wymusiło pilną reoperację. W lipcu z powodu nieustannych wahań w pracy pierwszej zastawki implantowano nową programowalną zastawkę komorowo-otrzewnową, złożony system neurochirurgiczny ratujący jej życie. W sierpniu mama została przeniesiona do Kliniki Rehabilitacji, gdzie stopniowo polepszał się z nią kontakt.

Po ponad dwóch miesiącach spędzonych na oddziale rehabilitacyjnym doszło do kolejnych dramatów, które cofnęły ciężką pracę i ogromne postępy mamy. Pod koniec października nastąpił ciąg ciężkich napadów padaczkowych, co wymusiło intensyfikację leczenia. Później doszło do nagłego, krytycznego pogorszenia: odmy opłucnowej i niewydolności oddechowej, co wymagało założenia drenażu jamy opłucnej. Mama trafiła na oddział intensywnej terapii, gdzie została zaintubowana, podłączona do respiratora oraz wprowadzona w śpiączkę farmakologiczną. 

Lekarze rozkładali ręce z niemocy, sytuacja była tak ciężka, że poprosili nas, abyśmy się z nią pożegnali.... Mogła nie dożyć nawet poranka!

To był dla nas potężny cios. Jeszcze 3 dni wcześniej sama jadła, normalnie rozmawiała i stawiała pierwsze kroki...  Na OIT, z powodu utrzymujących się problemów z oddychaniem i połykaniem, wykonano tracheostomię. Mama wygrała kolejną walkę o to, co najcenniejsze, jest najdzielniejszą osobą, jaką znamy!

Dziś jest pacjentką leżącą, wymagającą całodobowej opieki i pielęgnacji. Ma porażenie wiotkie kończyn górnych i dolnych oraz odleżyny IV stopnia. Ale wciąż jest nadzieja! Mimo tak rozległych uszkodzeń mama wybudziła się ze śpiączki, a następnie zaczęła nawiązywać kontakt wzrokowy, rozumie proste polecenia i stara się mówić. To cud, za który wszyscy jesteśmy ogromnie wdzięczni.

Aby jednak odzyskała, chociaż część sprawności i mogła w końcu wrócić do domu, niezbędna jest natychmiastowa i wysoce specjalistyczna rehabilitacja. Mama została zakwalifikowana do Polskiego Centrum Rehabilitacji Funkcjonalnej VOTUM.  Naszym celem jest zebranie środków na 6-miesięczny turnus rehabilitacyjny. Ta kwota pozwoli jej na intensywną, wieloprofilową rehabilitację umożliwiającą pracę nad odzyskaniem władzy w porażonych kończynach, czy wznowienie mowy dzięki stałej pracy logopedycznej. Niestety jej koszt przekracza nasze możliwości, a w tym przypadku absolutnie nie można tracić czasu, gdyż systematyczność leczenia jest niezbędna!

W te święta zamiast prezentów cała nasza rodzina prosi tylko o jedno – o zdrowie dla mamy. O możliwość kontynuowania walki, którą od roku tak dzielnie toczy. Każda złotówka i każde udostępnienie to dawka nadziei, kolejny krok, który mama może postawić na drodze do sprawności. Proszę, pomóżcie nam w tej walce! Dziękujemy Wam za każde wsparcie!

Z wyrazami wdzięczności i nadziei,
Córka Ola, syn Michał, mąż Tomek