16-latka błaga o pomoc❗️"Chcę odzyskać to, co zabrał mi rak kości!"

Mam na imię Ola i mam 16 lat. Nigdy nie sądziłam, że będę pisać taki apel, ale życie jest nieprzewidywalne... 2 lata temu rozpoczęłam walkę z trudnym przeciwnikiem, jakim jest rak kości. Ciężko mi to pisać, ale mam ogromną nadzieję, że przeczytasz to i zechcesz mi pomóc. Wyzdrowieć - to jedyne, o co teraz proszę.

Kiedy zachorowałam, miałam 15 lat. Wszystko zaczęło się zupełnie niewinnie. Nie miałam pojęcia, że wkrótce znajdę się na oddziale onkologii i będę walczyć o życie. Pewnego dnia, po powrocie ze szkoły, zaczęło mnie boleć kolano. Ból nie mijał, ale przez kilka dni dawałam radę. Potem zaczęło być coraz gorzej... Tabletki przeciwbólowe nie pomagały, a noga bolała już tak, że zaczęłam kuleć. Rodzice zaniepokoili się i zabrali mnie do lekarza.

Mój lekarz rodzinny skierował mnie na rentgen. Gdy przyszły wyniki - do szpitala. Wtedy zaczęłam się bać, bo dotarło do mnie, że to chyba coś poważnego i ból, który odczuwam, nie jest zwykłym bólem... Nie spodziewałam się jednak, że usłyszę najgorsze możliwe wieści - że choruję na raka...

W jednym momencie jeszcze żyłam jak inni, w drugiej - stałam na korytarzu oddziału onkologii... Diagnoza brzmiała naprawdę strasznie -  nowotwór złośliwy kości i chrząstki stawowej. Guz był w udzie, przy nasadzie kości. Konieczna była operacja i wstawienie protezy. Trudno wspominać ten czas... Nowotwór? Złośliwy? Chemioterapia? Nie wierzyłam w to, co się dzieje.

Ile łez wylałam razem z mamą, to naprawdę ciężko opisać. Miałam dopiero 15 lat, byłam zwykłą nastolatką, przede mną miało być całe życie. Tymczasem zachorowałem na chorobę, przez którą można umrzeć.

Pierwsze dni i pierwsze przyjęcie chemii było naprawdę ciężkie. Cała moja rodzina musiała odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Mam dwoje młodszego rodzeństwa, rodzice musieli zmieniać się, żeby jeździć do mnie do Warszawy... Diagnoza była szokiem dla nas wszystkich. 

W marcu zeszłego roku zakończyłam chemioterapię. Zaczęły odrastać mi włosy, w końcu z powrotem przypominałam siebie... Ćwiczyłam, aby odzyskać utraconą po operacji sprawność. Wydawało się, że najgorsze już za mną  i powoli wraca zwyczajne życie. Niestety, los miał dla mnie inne plany... 3 miesiące później potknęłam się w domu, w kuchni. Upadłam tak niefortunnie, że proteza wyłamała się z trzonu kości udowej... Ból był nieludzki. Helikopter zabrał mnie do szpitala...

Konieczna była kolejna operacja. Proteza wzmocniona jest teraz specjalnymi śrubami. Niestety znowu muszę uczyć się chodzić. Największą trudność sprawiają mi schody. Nie rozstaję się z kulami. Wróciłam do szkoły, ale bardzo trudne jest dla mnie, że nie jestem tak sprawna jak kiedyś. Mam przykurcze, rehabilitacja zaczęła się od początku. 

Co 2 miesiące wracam do szpitala na badania, co 3 miesiące robią mi tomograf płuc, żeby zobaczyć, czy rak nie zaatakował ponownie... To ciągły strach o życie, uczę się nad nim panować. Przede mną 5 lat kontroli, leczenia, a także intensywna rehabilitacja.

Chciałabym chodzić jak kiedyś, chciałabym odzyskać dawne życie, które zabrała choroba. Rehabilitacja, leczenie i terapia pochłaniają spore koszty. Chcę choć w małym stopniu zdjąć z moich rodziców ten ciężar, ale sama nie dam sobie rady. 

Kiedy pierwszy raz poprosiłam o pomoc, pojawiły się anioły, które po prostu mi pomogły. Mam ogromną nadzieję, że stanie się to po raz drugi. Będę Ci bardzo wdzięczna za każdą pomoc.

Ola Frydrychowicz