Kosztowna operacja jest moją jedyną szansą na odzyskanie sprawności! Proszę o pomoc...

W marcu 2025 roku mój mąż przebywał w sanatorium, które zostało mu przyznane po operacji na gardło. Byliśmy dobrej myśli, że dzięki temu wróci do pełni zdrowia, gdyż pracuje głosem. Niestety zdarzył się straszny wypadek…

Dokładnie 17 marca szliśmy z mężem z kijkami sportowymi do pijalni wód leczniczych – było to jedno ze zleceń na karcie rehabilitacyjnej. Z powodu nieodśnieżonego i nieposypanego solą chodnika i drogi dojazdowej do sanatorium mąż poślizgnął się i upadł! Ale to nie był koniec tragedii…

Rękojeść kijka sportowego wbiła mu się w prawe udo, tuż ponad kolanem – jak się później okazało czyniąc ogromne spustoszenia. Obsługa sanatorium zawiozła mojego męża na SOR. Tam zrobiono mu tylko RTG i stwierdzono, że nie ma złamania, że jest to jedynie stłuczenie, które może boleć bardzo długo. 

Lekarze nie widzieli potrzeby wykonywania badania USG. Uzbroiliśmy się zatem w cierpliwość. Pierwsze 3 dni po wypadku mąż poruszał się jedynie na wózku inwalidzkim, potem zaczął się chodzić o kulach i mieliśmy nadzieję, że będzie się stopniowo poprawiać.

Po tygodniu i po 2 tygodniach od zdarzenia, na miejscu w sanatorium, męża zbadał lekarz ortopeda. Po pierwszym badaniu skłaniał się, że to stłuczenie i będzie poprawa. Po drugim badaniu zalecił jednak dalszą diagnostykę USG i konsultację. Był zaniepokojony, że sytuacja się nie poprawia. 

Jednak zrobienie USG w pobliskiej miejscowości, gdzie był SOR, nawet prywatnie nie było możliwe, gdyż najbliższy termin, jaki nam zaproponowano to 1.04.2025 - czyli już po zakończeniu naszego pobytu. Wystąpiliśmy o przepustkę na wcześniejszy wyjazd i 30.03.2025 wróciliśmy do Warszawy. Udało nam się umówić już 31 marca na USG i konsultację u ortopedy. Oczywiście prywatnie...

Na wizycie ortopedycznej okazało się, że trzy z czterech zaczepów mięśnia czworogłowego uda prawego są zerwane. Uszkodzenia II i III stopnia. Diagnoza brzmiała jak wyrok! Konieczna jest operacja na CITO, bo mięsień się kurczy i z każdym dniem będzie go coraz trudniej przyczepić.

Następnie konieczna będzie długa i żmudna rehabilitacja – która potrwa nawet kilka miesięcy. Wiąże się to z ogromnymi kosztami, które ciężko nam będzie samodzielnie udźwignąć… Kochani wierzymy w Wasze otwarte serca i ufamy, że z Bożą i Waszą pomocą przejdziemy przez ten trudny dla nas czas!

Małgosia, żona Olgierda