Nie chcę być marionetką choroby

To był wstrząs. Bo jak inaczej zareagować na chorobę, która nagle dotyka zdrowego dwulatka i zaczyna nim szarpać, i wygina mu ręce, dłonie, i sprawia, że cały świat dookoła zaczyna drżeć o jego zdrowie. A później wszystko wraca do normy, by chwilowy spokój był jak cisza przed burzą. Za jakiś czas kolejny atak się powtórzy...

Oliver przez pierwsze dwa lata był zdrowym chłopcem. Nic nie zapowiadało, że będzie inaczej. Ale któregoś dnia rączki i nóżki chłopca zaczęły się nienaturalnie wyginać. – Wyglądał jak pajacyk – z bólem wspomina tamte chwile mama Oliwiera. Niepokojące zachowanie powtarzało się. Rodzice zgłosili się z synkiem do lekarza. Pierwsze badania nie dawały żadnej odpowiedzi, ale rezonans głowy wszystko wyjaśnił. Padaczka. Wtedy cały świat wywrócił się do góry nogami i nie sposób było do niego wrócić.

Choroba postępowała szybko i coraz śmielej pozbawiała Olivera dziecięcej radości. Złapała go w sidła, z dotychczas wesołego chłopca zrobiła marionetkę. Z miesiąca na miesiąc było gorzej. Chłopczyk, który potrafił mówić przestał się odzywać. W mieszkaniu nie słyszało się już głośnego „mama” lub „tata”. Kiedy się wywrócił nie wzywał pomocy, nie krzyczał. Potem zaczął mieć problemy z chodzeniem. Choroba odebrała mu też to... Od tego czasu jego życie zależy od najbliższych.

Patrzeć na męczącego się synka i nie móc nic zrobić. Patrzeć na kolejny napad choroby i tak przytrzymywać ciało, żeby nic złego się nie wydarzyło. Patrzeć na te chwile, w których jest radosny i zadawać sobie pytanie, dlaczego tak nie może być już zawsze. Choroba jest ciągłym egzaminem.

Ataki padaczkowe Olivera powtarzają się w ciągu dnia i nocy wielokrotnie. Nie dają spać, wycieńczają. Dlatego sen często przychodzi również w dzień. Każdy napad poprzedzony jest krótkim okresem oczekiwania. Oliver siedzi, nie daje do sobie podejść, nie pozwala się dotykać. Porusza się tylko przy asekuracji rodziców,  bo każda samodzielna próba chodzenia kończy się bolesnym upadkiem i ranami, głównie nóżek. Choroba nie odpuszcza nawet na chwilę.

Oliver ma obecnie sześć lat i stale przyjmuje niezbędne leki. Przed nim jeszcze kolejne wizyty w szpitalach w Szczecinie oraz Warszawie. W ciągu tygodnia ma lekcje z nauczycielem w ramach indywidualnego toku zajęć. Wciąż się rozwija i pomimo choroby jest uśmiechniętym dzieckiem. Tak bardzo się stara...

Aby rozwój Olivera mógł trwać dalej, potrzebna jest stała rehabilitacja. To wydatki przerastające możliwości finansowe rodziców. A tylko takie działanie daje szansę, żeby chłopiec miał szansę na normalne życie.​