Pełne żalu oczka córeczki i przerażająca cisza. Tak wygląda nasza codzienność!

W pierwszych dwóch latach życia Oliwii nic nie wskazywało na problemy. Rozwijała się prawidłowo, była zdrowa. Później wszystko zaczęło się komplikować. Szukaliśmy przyczyn, jeździliśmy po lekarzach, wykonywaliśmy mnóstwo różnych badań. Nie wiedzieliśmy czego się spodziewać. Baliśmy się tego, co usłyszymy od lekarzy… 

U naszej córeczki zdiagnozowano opóźnienie rozwoju fizjologicznego. Oliwia nie potrafi określić swoich potrzeb w tym zakresie, często definiuje je za późno. Nie wiedzieliśmy, że to nie koniec naszych problemów... W końcu padła kolejna diagnoza: całościowe zaburzenia rozwoju. Oliwia ma już kilka lat, jednak wciąż nie mówi.

Widzimy, jak Oliwia stara się wypowiedzieć słowa, jak chce odpowiedzieć nam na pytania. To okropne patrzeć, jak nasza córeczka próbuje, stara się z nami porozmawiać, a z jej ust nie wydobywa się żadne słowo. Tak bardzo chcielibyśmy zamienić z nią kilka zdań. Dowiedzieć się, jak było w przedszkolu, jak jej minął dzień. Niestety, w odpowiedzi na pytania słyszymy tylko przerażającą ciszę i widzimy pełne żalu i niezrozumienia oczy.

Oliwia potrafi się z nami komunikować jedynie za pomocą prostych gestów. Pokazuje, czego chce, czego potrzebuje. Utrzymuje także kontakt wzrokowy. Rozumie nas, widzimy, że wie, o czym do niej mówimy, reaguje na imię. Nie jest jednak w stanie odpowiedzieć nam słowami.

Oliwia na co dzień chodzi do specjalnego przedszkola. Jest bardzo niepewna w zawieraniu nowych znajomości, dużo lepiej czuje się w otoczeniu osób, które zna. Uczęszczamy z nią na rehabilitację oraz zajęcia terapeutyczne z logopedą. Jednak to za mało – aby postępy były widoczne, musimy działać intensywniej. 

Skupiamy się teraz przede wszystkim na zapewnieniu Oliwce stałej rehabilitacji oraz wyjazdów na turnusy. To niezwykle istotne, aby terapia była ciągła, bo tylko wtedy jesteśmy w stanie wypracować nowe umiejętności. Niestety, na wyjazdy rehabilitacyjne z NFZ trzeba bardzo długo czekać, kolejki są ogromne.

Marzymy o tym, aby nasza córeczka zaczęła do nas mówić. Wykorzystamy wszystkie możliwości, które, choć w niewielkim stopniu, przybliżą nas do osiągnięcia tego celu. Dlatego mamy nadzieję, że uda nam się zorganizować wyjazd na turnus rehabilitacyjny prywatnie. Zwracamy się do Was, drodzy Darczyńcy, z prośbą o wsparcie. Każda złotówka przybliża nas do celu. Każda złotówka daje nam nadzieję, że w końcu usłyszymy głos naszej córeczki!

Rodzice Oliwii