Trudny start nie może przekreślić przyszłości naszej córeczki! POMÓŻ!

Kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieli drugie dziecko – nasze serca oszalały z radości. Cała ciąża przebiegała prawidłowo, nic nie wskazywało na to, że może zadziać się coś niedobrego. Wtedy nagle, w 32. tygodniu ciąży okazało się, że konieczne jest pilne cesarskie! Byliśmy przerażeni, łożysko zaczęło się odklejać, liczyła się każda minuta!

Gdy Oliwka przyszła na świat nie mogliśmy jej przytulic, ucałować, szepnąć na uszko jak bardzo ją kochamy. Lekarze niemal natychmiast zniknęli z nią za drzwiami sali porodowej i przetransportowali do innego szpitala, na oddział noworodkowy. Nie byliśmy w stanie się na to przygotować. Mury szpitala opuściliśmy bez córki w ramionach… Ale ze skierowaniem na oddział, na którym przebywała. 

Tam, choć ja mogłam towarzyszyć jej w walce o zdrowie i życie, podczas gdy mąż opiekował się naszym starszym dzieckiem. Po miesiącu udało nam się zabrać Oliwkę do domu. Od razu dostaliśmy skierowanie na rehabilitację, myśleliśmy, że to ze względu na jej wcześniactwo. Jednak widzieliśmy, że córka wolniej się rozwija, chodzić zaczęła, dopiero gdy skończyła 18 miesięcy. Podczas stawiania pierwszych kroków bardzo wykrzywiała swoje stópki, co niesamowicie nas zaniepokoiło. 

Odwiedziliśmy nie jednego specjalistę, ale większość z nich twierdziła, że wraz z rozwojem córki to minie. Na szczęście jeden lekarz skierował nas na dodatkowe badania, po których okazało się, że to przez choroby neurologiczne… Byliśmy załamani! 

Oliwka wymaga dalszej diagnostyki, intensywnej rehabilitacji, sprzętu medycznego i wsparcia wielu specjalistów. Jej życie od samego początku nie było proste, jednak chcemy zadbać o to, aby jej przyszłość była znacznie lepsza. Wiemy niestety, że bez wsparcia ludzi dobrych serc będzie nam bardzo ciężko. Dlatego bardzo prosimy o pomoc!

Rodzice Oliwki