Mały Oliwier na froncie walki z nowotworem❗️Nie przechodź obojętnie – POMÓŻ ❗️

Wszystko to wydaje mi się być jakimś koszmarem, z którego nie możemy się wybudzić… W jeden chwili Oliwierek spędzał wakacje, korzystając z zabaw na świeżym powietrzu i niezmąconej niczym beztroski. W drugiej – walczył o życie, leżąc na szpitalnym łóżku, podłączony pod worek z chemią…

Pierwsze niepokojące objawy pojawiły się pod koniec lipca. To właśnie wtedy Oliwierek zaczął słabo się czuć – dokuczały mu ból brzucha i problemy żołądkowe. Początkowo myślałam, że to jelitówka, która przecież czasem przytrafia się dzieciom w jego wieku. Niestety… Prawda okazała się być  zupełnie inna.

Po dwóch tygodniach nasilających się objawów i po szeregu kolejnych badań – okazało się, że u Oliwierka wykryto guza. Moje serce zamarło wtedy ze strachu. Jak to możliwe? Nie było czasu do stracenia, liczyła się każda minuta – przetransportowano nas karetką do szpitala.

To tam, na oddziale dziecięcej onkologii usłyszałam słowa, których nie powinien usłyszeć żaden rodzic… „To chłoniak Burkitta, czwarty stopień zaawansowania”. Nagle zrobiło się bardzo cicho i ciemno. Mój świat się zatrzymał. 

Stan Oliwierka bardzo szybko stał się krytyczny – stał się tak słaby, że nie mógł już nawet chodzić… Przez jego dziecięce żyły popłynęła żrąca chemia, a ja mogłam jedynie trzymać go za rączkę, ocierać łezki płynące po jego policzkach i obiecywać, że wszystko będzie dobrze. Nie minęło dużo czasu, zanim z głowy synka wypadły jego delikatne włoski…

Dzięki wsparciu specjalistów udało się wytłumaczyć Oliwierkowi, dlaczego musi przechodzić to wszystko… Synek jest bardzo dzielny – na tyle, na ile dzielne może być kilkuletnie dziecko w starciu z nowotworem. Ma za sobą 4 z 6 zaplanowanych cykli chemioterapii. Od momentu diagnozy spędził w domu jedynie tydzień. Marzę, by synek mógł opuścić szpital na Święta, jednak nikt nie jest w stanie określić czy będzie to możliwe... 

Nasza codzienność toczy się na oddziale onkologicznym, który pomimo starań lekarzy, pielęgniarek i psychologów pozostaje niezwykle smutnym miejscem. Trudno jest wypełnić ściany szpitala radością, gdy znajdują się w nim tak ciężko chore dzieci… 

Staram się być silna i codziennie razem z synkiem staję do walki z chłoniakiem. Niestety, koszty leków, dojazdów do szpitala i rehabilitacji po opuszczeniu oddziału są bardzo wysokie i ciężko mi je udźwignąć samodzielnie.

Żadne dziecko nie powinno nigdy tak potwornie cierpieć. Nie wiem, dlaczego nowotwór wyciągnął szpony po życie mojego dziecka. Wierzę jednak, że wspólnymi siłami uda się nam pokonać tę straszną chorobę. Oliwierek jest całym moim światem. Proszę, pomóżcie go ocalić. 

Mama