Wyczekiwana operacja zakończyła się TRAGEDIĄ❗️ Oskar przestał reagować na bodźce, nie umiał samodzielnie podnieść głowy ani jeść... RATUJ❗️

W drugim tygodniu po urodzeniu, u naszego syna zdiagnozowano zagrażającą zdrowiu i życiu chorobę Hirschprunga. Ze względu na brak unerwienia części jelita grubego konieczne było wyłonienie stomii, z którą żył przez prawie rok. Tuż po pierwszych urodzinach, w styczniu 2024 roku Oskar przeszedł drugą operację, polegającą na usunięciu części nieunerwionego jelita oraz na odtworzeniu ciągłości układu pokarmowego.

Pomimo tak dużych komplikacji zdrowotnych Oskar rósł i rozwijał się jak każde dziecko; radosny mały psotnik, który uczył się stawiać pierwsze kroki i wymawiać pierwsze słowa. Czysta radość i szczęście dla całej rodziny.

Niestety druga, tak wyczekiwana przez nas operacja w styczniu 2024 roku okazała się katastrofą. W części chirurgicznej udana, ale ze względu na komplikacje związane ze znieczuleniem i śpiączką farmakologiczną, doprowadziła do całkowitego regresu rozwoju naszego syna, do punktu, w którym zupełnie przestał reagować na bodźce zewnętrzne, nie umiał samodzielnie podnieść głowy, a do karmienia konieczne było używanie sondy.

Mijały dni i tygodnie, początkowa diagnoza dotycząca wpływu znieczulenia i związanej z nim reakcji alergicznej na stan zdrowia Oskara, stopniowo przerodziła się w koszmar każdego rodzica: objawy przypominające dziecięce porażenie mózgowe oraz zaburzenia ze spektrum autyzmu. Synek otrzymał orzeczenie o niepełnosprawności.

Codzienna praca nasza i szeregu fantastycznych fachowców od pierwszych dni wyjścia ze szpitala doprowadziły do polepszenia stanu zdrowia Oskara. Pomimo nieprawidłowego wzorca ruchu, potrafi chodzić, ale naszą największą trudnością jest niemal zupełny brak komunikacji oraz opóźniony rozwój intelektualny. Powoli dochodzimy do momentu, w którym poza dotychczasowymi działaniami niewiele możemy zrobić, aby wspomóc jego rozwój. 

W obecnej sytuacji pomocna może okazać się eksperymentalna terapia komórkami macierzystymi, która jest jednak bardzo kosztowna i przerasta nasze możliwości finansowe.

Jako rodzice Oskara, chcielibyśmy prosić o wsparcie w uzbieraniu kwoty niezbędnej do rozpoczęcia takiej terapii – to może być największa szansa dla naszego syna na lepszą przyszłość i chociaż częściową poprawę jego funkcjonowania w codziennym życiu. O niczym innym nie marzymy.

Rodzice Oskarka