Parafia rzymskokatolicka św. Antoniego Padewskiego w Gnojnie

W 1633 roku – w miejsce starej – została wzniesiona nowa drewniana cerkiew unicka pw. św. Praksedy Mniszki, kosztem miejscowych dziedziców, czyli syna wspomnianego Hieronima (Jarosza) – Stanisława Niemiry (zm. 1648), kasztelana podlaskiego (1617-1634) i jego drugiej żony Ewy z Oleksowa Gniewoszówny, starościanki latowicej. W dniu 13 maja 1633 roku potwierdzili oni w Niemirowie wcześniejsze uposażenia i nadali ówczesnemu proboszczowi Dymitrowi Wierzbickiemu: dwie włóki z jeziorem Topilec, łąki Zawotnianie i Kalinnik, dwa ogrody w Gnojnie, dom, folwark i inne przywileje. W latach 1662-1674 wieś i dwór Gnojno zostały przyłączone do dóbr Kozierady (od ok. 1744 r. Konstantynów). Ich kolejny właściciel Karol Józef Hiacynt Sedlnicki h. Odrowąż (1703-1761), starosta mielnicki (1732-1738), a później wojewoda podlaski (1738-1745), w 1726 roku był kolatorem unickiej świątyni w Gnojnie, wznosząc w 1734 roku kolejną drewnianą świątynię pw. św. Praksedy.
Obecny, murowany kościół w stylu bizantyjskim został wzniesiony przez prawosławnych w 1875 roku na miejscu rozebranej – z nakazu rządu carskiego – drewnianej unickiej świątyni. W czasie prześladowań unici należący do Gnojna i pobliskiego Konstantynowa przez dwa miesiące byli zmuszeni karmić cztery roty piechoty i dwustu żołnierzy konnicy, a ok. czterystu gospodarzy zostało wywiezionych do więzień. Parafia unicka istniała do 1875 roku. Jej ostatnim proboszczem był ks. Antoni Mazanowski (zm. 28 lutego 1866 r.), który został pochowany w pobliżu obecnego kościoła.
Po II wojnie światowej świątynia prawosławna została opuszczona przez ludność i duchownego prawosławnego, którzy wyjechali do Kraju Rad. Do Gnojna zaś przybyło wielu repatriantów – katolików (75%) ze wschodu razem z ks. Antonim Czyszewiczem (1896-1951), pochodzącym z diecezji pińskiej. W tej sytuacji zaistniała potrzeba powołania tutaj samodzielnej parafii katolickiej. Dekretem z dnia 13 grudnia 1946 roku ks. Ignacy Świrski (1885-1968), biskup siedlecki czyli podlaski (1946-1968), erygował w Gnojnie parafię św. Antoniego Padewskiego (z dniem 1 stycznia 1947 roku). Jej pierwszym proboszczem został wspomniany ks. Antoni Czyszewicz. Uroczystego poświęcenia – na mocy pozwolenia władzy kościelnej – dokonał w dniu 3 czerwca 1945 roku ks. Jan Samulak (1904-1983), dziekan janowski (do 1949).
Obok kościoła stoi murowana plebania zbudowana staraniem ks. Tadeusza Kota (1941-1993), proboszcza w Gnojnie w latach 1977-1993.