Ten wózek jest dla mnie nadzieją! Pomóż mi, by nie zgasła!

Nazywam się Patryk, od urodzenia zmagam się z mózgowym porażeniem dziecięcym. To codzienna walka, która nigdy się nie kończy. Trudnością staje się każdy ruch i najmniejszą niezależność oraz o to, by choć na chwilę zapomnieć, że moje ciało nie współpracuje tak, jakbym tego chciał.

Poruszam się na wózku inwalidzkim. Zastępuje on moje nogi, daje mi wolność i jest sposobem na to, by być obecnym, jako mąż, jako ojciec trójki cudownych dzieci w wieku przedszkolnym. Ale nawet ta wolność jest ograniczona. Mój obecny wózek nie daje mi pełnej swobody.

Z każdym dniem czuję coraz większy dyskomfort. Ból pleców, napięcie mięśni, to coś, z czym nauczyłem się żyć, ale czego nie powinienem już dłużej znosić. Potrzebuję specjalistycznego oparcia, które pomoże mi utrzymać prawidłową postawę, odciąży kręgosłup i sprawi, że nie będę zasypiał z grymasem bólu na twarzy.

Marzę też o kołach terenowych. O tak prostej rzeczy, jak spacer z dziećmi po parku. Dziś każdy taki wypad to lęk, że utknę, że nie dam rady, że będę musiał patrzeć z boku, jak moje dzieci biegają, śmieją się, a ja znów nie będę mógł do nich dołączyć. A tak bardzo chciałbym choć raz popchnąć wózek przez trawę bez walki. Stanąć z nimi pod drzewem, dotrzeć na plac zabaw, nie prosząc nikogo o pomoc.

To wszystko kosztuje zbyt wiele, bym mógł sam temu podołać. Dlatego piszę te słowa z ogromną nadzieją, że ktoś je przeczyta i postanowi mi pomóc. Nie proszę o luksus. Proszę o możliwość normalnego życia dla siebie, mojej żony oraz dzieci, które codziennie patrzą na mnie z wiarą, że tata da radę.

Każda złotówka, udostępnienie oraz dobra myśl to dla mnie coś więcej niż pomoc. To wiara, że nie jestem z tym sam. Pomóż mi pojechać dalej, nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla nich.

Patryk