Jedna chwila zmieniła wszystko❗️Pomóż walczyć o lepsze jutro...

Paweł ma dopiero 30 lat. Ludzie w jego wieku żyją pełnią życia. A on… zamiast cieszyć się chwilą walczy o to, by przyszłość nie oznaczała niekończącej się męki… 

Początek lata, nowe plany i energia, którą dosłownie czuje się w powietrzu - jeszcze do niedawna właśnie z tym kojarzył mi się czerwiec. Od tego roku ten miesiąc będzie kojarzył się głównie z niepewnością i przerażeniem. Wciąż pamiętam moment, w którym usłyszałam, że mój brat, Paweł, został dotkliwie pobity, a jego życie wisi na włosku… 

Nie jestem w stanie opisać tego słowami - nie wiem, czy istnieją odpowiednie, które pomogą wyrazić strach o życie i bezradność wobec tego, co się stało.. Początkowo lekarze nie mówili nawet o tym, jaka będzie przyszłość, nie dawali nam złudnych nadziei - kazano nam się przygotować na wszystko.. 

Najgorsze jest to, że stan mojego brata wynikał nie z przypadku. Nie zaatakowała go choroba, nie uległ wypadkowi. Życie i zdrowie Pawła stanęło pod znakiem zapytania przez ludzi, którzy nie znali litości w swoim brutalnym działaniu. 

Skala obrażeń była porażająca - uszkodzenie czaszki, pojawienie się krwiaka i krwawienie, które było bezpośrednim zagrożeniem! W wyniku powikłań mózg został uszkodzony w 17%. Kiedy to usłyszałam, nie mogłam uwierzyć. To zapowiadało, że życie Pawła nigdy nie będzie wyglądało tak samo. Ma 30 lat, a zamiast rozwijać swoje pasje, realizować marzenia, musi walczyć o każdy ruch, o namiastkę samodzielności… O to, by móc ruszyć ręką, nogą, a kiedyś wstać i zrobić kilka kroków. Gdy wszystko staje pod znakiem zapytania - jest jedna rzecz, której nie może zabraknąć - to nadzieja. 

Jesteśmy na początku tej trudnej drogi, ale już wiemy, że sami nie poradzimy sobie z kolejnymi wyzwaniami. Paweł musi zostać poddany intensywnej rehabilitacji w ośrodku, gdzie pod okiem specjalistów otrzyma niezbędną pomoc. Dla niego to jedyna szansa na to, by powrócić do tego, co stracone. Musimy walczyć, ale pobyt w ośrodku to koszty, których nie jesteśmy w stanie pokryć. Każdy miesiąc opieki, każda godzina zajęć to dodatkowe opłaty. Rachunki rosną w zawrotnym tempie, a my stajemy przed ogromnym wyzwaniem, bo musimy zebrać ogromną kwotę, by zapewnić Pawłowi opiekę. 

Ludzie sprawili, że los odmienił się na gorsze, a teraz liczymy na to, że dobrzy ludzie pomogą nam sprawić, że zmieni się na lepsze. Ta nadzieja trzyma nas, tą nadzieją dzielimy się z Pawłem. Proszę, pomóż nam! 

Dla mojego brata nie wszystko stracone. On może odzyskać życie, które stracił! Proszę o wsparcie, zanim jedyna szansa na życie bez barier przepadnie. 

Joanna