Nie mam marzeń, nie wybiegam myślami w przyszłość, bo nie wiem, co przyniesie jutro. Chcę tylko, aby Piotruś po prostu żył… Proszę, pomóż w walce o mojego syna!

Jako przyszli rodzice wyobrażamy sobie pierwsze beztroskie chwile z maluszkiem, myślimy o tym, jak będzie stawiać pierwsze kroki i jak będzie brzmiało wypowiadane dziecięcym głosikiem „mamo” i „tato”. Obrazy same malują się nam przed oczami. Każda matka chce, aby jej dziecko urodziło się zdrowe. Niestety, w moim przypadku to marzenie nigdy się nie spełniło...

Piotruś przyszedł na świat z poważnymi wadami, które sprawiły, że pomimo upływu prawie 30 lat syn wciąż pozostaje całkowicie niesamodzielny, a ja opiekuję się nim tak samo, jak wtedy, gdy był maleńkim chłopcem. Zaraz po urodzeniu u mojego synka zdiagnozowano problemy z kręgosłupem oraz wodogłowie. Świat się zatrzymał, słońce zgasło, a moje serce pękło na tysiąc kawałków.

Piotruś przeszedł wiele operacji oraz zabiegów, a w konsekwencji swoich wad i leczenia farmakologicznego cierpi na szereg chorób współistniejących. Zmaga się z padaczką lekooporną, niedowładem kończyn dolnych oraz pęcherzem neurogennym, z którego powodu wymaga cewnikowania co 3 godziny. Często konieczne jest także podawanie tlenu i odsysanie wydzieliny.

Tym samym, Piotruś wymaga mojej stałej opieki i pomocy przez 24-godziny na dobę. Choć jest już dorosłym mężczyzną, to nigdy nie będzie samodzielny. Jego rówieśnicy pokończyli studia, znaleźli pracę marzeń, zwiedzają świat lub zakładają rodziny… A ja wiem, że Piotr nigdy nie zazna takiego życia. My walczymy o rzeczy najprostsze, jednak z roku na rok jest coraz trudniej. Syn jest coraz cięższy, a ja jestem coraz starsza i mam coraz mniej sił… Nie chcę myśleć o tym, że kiedyś może mi ich zabraknąć. Wiem, że to nie może się stać. Że syn już zawsze będzie mnie potrzebował. 

Ze względu na ciągle pogarszający się stan Piotr jest również pod opieką hospicjum domowego. Syn przyjmuje w ogromnej ilości leki, wymaga specjalistycznej pielęgnacji, odpowiedniej bielizny, a także bardzo częstych wizyt w poradniach i szpitalach specjalistycznych, znajdujących się poza miejscem naszego zamieszkania. Niestety, są one często oddalone nawet o kilkaset kilometrów…

Ze względu na konieczność całodobowej opieki nad Piotrem nie jestem w stanie podjąć pracy zarobkowej. Wsparcie mojej rodziny, przyjaciół i środki finansowe, pozyskiwane z różnych źródeł niestety nie wystarczają na pokrycie priorytetowych wydatków związanych z leczeniem.

Koszty leków i środków opatrunkowych, specjalistycznych produktów żywnościowych oraz środków pomocniczych, wymaganych do codziennego podawania i pielęgnacji Piotra przekraczają moje możliwości finansowe. Ponadto kosztowna jest również rehabilitacja, bez której mój syn Piotr nie jest w stanie funkcjonować. Dlatego bardzo proszę o pomoc i wsparcie w zakresie dofinansowania leczenia i rehabilitacji mojego syna Piotra.

Codziennie walczę o to, by mógł żyć bez cierpienia i w godnych warunkach. Nie mam marzeń, nie wybiegam myślami w przyszłość, bo nie wiem, co przyniesie jutro. Chcę tylko, aby ukochany mój Piotruś po prostu żył… Będę wdzięczna za każdą okazaną pomoc.

Mama