Walczę o swoje zdrowie, by zadbać o jego❗️Proszę o pomoc❗️

Moja historia z cukrzycą typu 1 zaczęła się w 2020 roku, kiedy miałam 28 lat. Ale dziwne objawy miałam już od dłuższego czasu – częstomocz, ogromna senność, zwłaszcza po posiłku, zaburzenia widzenia czy nagłe napady głodu przy większym wysiłku. 

Zbadałam poziom cukru glukometrem pożyczonym od taty, który cierpi na cukrzycę typu 2. Po kilku sekundach wynik wyszedł około 300. Myślałam, że może urządzenie jest zepsute albo przekłamuje. Ale następnego dnia powtórzyłam pomiar na czczo i wynik wskazywał 411! Przerażona i pełna obaw zaczęłam działać. Po pierwszej wizycie u diabetologa otrzymałam natychmiast skierowanie do szpitala. W sercu miałam nadzieję, że to chwilowe i cukier wróci do normy, ale na próżno. Diagnoza brzmiała – cukrzyca typu 1.

W tamtym momencie miałam wrażenie, że moje życie się dla mnie skończyło. Zastanawiałam się, czy poradzę sobie z takim obciążeniem, czy będę potrafiła dozować sobie odpowiednią ilość insuliny i wiedzieć, jak liczyć te wszystkie wymienniki węglowodanowe. Ze szpitala wyszłam, nie mając w sobie żadnej chęci do życia i tak naprawdę bez żadnej  większej wiedzy. Dano mi do ręki peny i kazano czytać książkę. Gdy cukry spadały poniżej 70, miałam wrażenie, że umieram. Drżały mi ręce, serce tłukło jak szalone oraz pojawiły się zawroty głowy…

Dziś moje życie z cukrzycą, to istny rollercoaster pełen powikłań. Pojawiła się polineuropatia cukrzycowa i zaburzenia rytmu serca. W obecnej chwili staram się o pompę, która działa w pętli zamkniętej i która mogłaby poprawić jakość mojego życia, gdy dodatkowo mój synek jest osobą niepełnosprawną – dzieckiem ze spectrum autyzmu. Wymaga szczególnej opieki, a moja choroba tego nie ułatwia. Dlatego staram się o fundusze na nowoczesną pompę insulinową, której zadaniem jest podawanie do organizmu maleńkich dawek insuliny przez całą dobę. Ale niestety, jej kwota mocno przerasta mój budżet. 

Przy zaburzeniu mojego synka i przy moich problemach zdrowotnych jest naprawdę bardzo ciężko żyć i normalnie funkcjonować. Codzienne podawanie zastrzyków jest uciążliwe, no i trudno w ten sposób kontrolować chorobę. By żyć w miarę normalnie i stabilnie, potrzebuję właśnie tej pompy oraz Waszej pomocy. Każdy gest ma znaczenie i za każdy z całego serca bardzo dziękuję.

Magdalena