Samotna mama w walce o zdrowie chorej córeczki. Amelka potrzebuje aniołów, którzy jej pomogą!

Jestem mamą 4-letniej niepełnosprawnej córeczki, którą niestety wychowuje zupełnie sama. Diagnoza Amelci jest okrutna i brutalna – padaczka i porażenie czterokończynowe… Oznacza, że dziecko raczej nie może chodzić. Ja, mama, chcę udowodnić, że będzie inaczej! Chcę pokonać chorobę i dać Amelce szansę! Do tego potrzebuję jednak pomocy, Twojej pomocy…

Pierwsze miesiące życie Amelki były niczym bajka… Czy może być coś piękniejszego od zdrowego dziecka, które dopiero co pojawiło się na świecie? Nikt nie spodziewał się, że moja córeczka będzie musiała zmierzyć się z tak straszną rzeczywistości… Że w domu zapanuje cisza zamiast tupotu jej kroków – Amelka nie chodzi - i dźwięku dziecięcego głosiku – córcia też nie mówi…

Nasza cudowna codzienność trwała blisko 8 miesięcy. Całe dni, tygodnie i miesiące kompletnej nieświadomości tego, co za chwilę się wydarzy... Lekarze do tej pory nie potrafią określić przyczyny, co takiego się stało, że Amelka zatrzymała się w rozwoju. Wcześniej nikt nie stwierdzał żadnej nieprawidłowości, Amelka rozwijała się prawidłowo i była uważana za zdrowe dziecko. Jedyne, co dolegało mojej córeczce, to częste przeziębienia, poza tym wszystko było w porządku. Zaczęła już nawet mówić swoje pierwsze słowa...

Potem wszystko się zmieniło... Podczas snu Amelka zaczęła dostawać przeraźliwych drgawek... Stała się wiotka, przestała nawet wypowiadać pojedyncze słowa. Szpitale, badania, wizyty u kolejnych specjalistów – gdzie my nie byliśmy… Po długiej diagnostyce lekarze doszli do tego, że Amelka cierpi na padaczkę. Dziś wiadomo też, że córka jest dzieckiem z dziecięcym porażeniem mózgowym czterokończynowym. Mimo że ma 4-latka, do tej pory nie mówi, nie wstaje ani nie chodzi…

Mięśnie Amelci są wiotkie, ma też częste bolesne przykurcze. Gdy źle się czuje, zestresuje, ma za dużo ćwiczeń lub jest po prostu gorsza pogoda, przychodzi napad padaczki... Amelka staje się nieobecna, oddech chrapliwy, ciało całe drży. To ogromne obciążenie dla jej organizmu. Dużo jak na jedną malutką dziewczynkę…

Każdego dnia wstaję rano, by poświęcić swoje życie chorej córeczce. Amelki nie można spuścić z oka nawet na chwilę… Opieka nad nią przypomina opiekę nad niemowlakiem. Karmię ją, przewijam, daję pić, ubieram, kąpię, noszę na rękach. Z pokoju do kuchni, z kuchni do łazienki, z łazienki do łóżeczka… Córeczka rośnie i jest coraz większa i cięższa. Jest coraz trudniej. Staram się likwidować ból i umożliwić Amelce zdobycie choć namiastki sprawności. Marzę o tym, że kiedyś stanie na własnych nóżkach, kiedyś zawoła do mnie "mamo"…

Tata Amelki odciął się od córki i nie interesuje się jej losem. Często nie ukrywam już nawet, że jako samotnej mamie jest mi ciężko, ale to nie znaczy, że się poddam. Moja córeczka mnie potrzebuje, jestem mamą i nigdy jej nie zawiodę ani nie zostawię! Chcę zrobić, co tylko się da, by Amelka była sprawną dziewczynką. Wiem, że profesjonalny sprzęt medyczny i rehabilitacja może okazać się kluczem do sukcesu! Niestety, obie te rzeczy kosztują ogromne pieniądze, których nie mam…

Walczę, jak potrafię i jest to bardzo trudna walka… Wymaga ogromnych nakładów finansowych, których mimo chęci serca nie jestem już w stanie sama udźwignąć. Choć czuję wstyd, wiem, że muszę spróbować – dla niej… Dlatego zwracam się z gorącą prośbą do wszystkich ludzi o dobrych sercach, które czytają te słowa – pomóżcie nam! Jestem matką, która chce tylko jednego – ratunku dla swojego dziecka. Proszę o pomoc, bo dziś już wiem, że bez Was nie dam rady...

Kasia, mama Amelki