Wyścig z rakiem, którego nie chcę przegrać

Danuta tak bardzo nie chciała przegrać walki z najgroźniejszym wrogiem, który od wielu miesięcy odbierał jej życie. Dzięki Wam mogła walczyć do końca, który wbrew staraniom nadszedł 19 stycznia. Wiele miesięcy walki to nie tylko szpitalne sale i kroplówki, ale przede wszystkim ogromne cierpienie psychiczne, jakie Danusia musiała znosić, na myśl o tym, że może zostawić swoją rodzinę, to ogromny żal, z jakim weszła w nowy rok, który okazał się tym ostatnim. Wspaniała nauczycielka, cudowna matka i żona. To ile osób pomagało jej, gdy stawała się coraz bardziej bezbronna, świadczy o tym, jak wspaniałym człowiekiem była przez całe swoje życie. Mimo że fizycznie nie będzie jej już z nami, Danusia zostanie, w pamięci swoich wychowanków, w sercach swojej rodziny. Śmierć przychodzi zawsze za szybko i zawsze jest okrutna, dla tych, którzy zostają na ziemi, a ona pokazała, jak wspaniały obraz matki, żony, babci, udało jej się namalować, żyjąc dla innych.

Rodzinie składamy najserdeczniejsze wyrazy współczucia.