6 lat i BIAŁACZKA - Igorek walczy o ŻYCIE❗️Pomoc potrzebna NATYCHMIAST!

KRYTYCZNIE PILNE❗️Trzymam małą rączkę i tak bardzo boję się, że kiedy ją puszczę, Igorek odejdzie na zawsze... Duże szpitalne łóżko, a na nim on - mój cały mały świat... Moje jedyne dziecko, mój sens życia... Strach mnie paraliżuje, sprawia, że nie mogę oddychać... Igor zachorował na chorobę, której sama nazwa budzi lęk - białaczkę! Stan jest ciężki. Rokowania złe... Proszę Cię, ja błagam - pomoz nam!

Myśl, że moja synka zaatakowała choroba, na którą się umiera, sprawia, że rozpadam się na kawałki. Igor ma dopiero 6 lat! Często zastanawiałam się, jaki będzie, jak dorośnie... Co będzie robić, jak będzie wyglądać... To już przeszłość. Nie robię już planów na przyszłość. Teraz boję, czy synek dożyje kolejnych urodzin... Na ostrą białaczkę szpikową umiera się bez leczenia w ciągu kilku tygodni!

Długo staraliśmy się z mężem o dziecko... Nie mogłam zajść w ciążę. Leczenie, dieta, modlitwa... Kolejne próby, zwieńczone niepowodzeniem. Kiedy zobaczyłam dwie kreski na ciążowym teście, godzinami płakałam ze szczęścia. Nie sądziłam, że Bóg spełni moje modlitwy, da mi synka, żeby za chwilę chcieć zabrać go do siebie...

Igorek stał się moim oczkiem w głowie. Jest jedynym dzieckiem w naszej rodzinie, wszyscy bardzo go kochają. Mieliśmy takie cudowne życie... Chce mi się płakać, jak o tym myślę. Jaka to była piękna codzienność, niezwykła w swojej zwyczajności! Synek budził się we własnym łóżeczku, nie w szpitalu... Robiłam mu śniadanie. Odprowadzałam go do przedszkola... Po przedszkolu szliśmy na spacer, potem rysowaliśmy, oglądaliśmy bajki... Igorek był radosnym dzieckiem, wszystko bardzo go ciekawiło. Rozwijał się jak zwykłe dziecko, nie chorował, lubił sport i bycie na świeżym powietrzu. Cieszył nas swoim pogodnym usposobieniem i miłością do życia.

Pamiętam pasowanie na pierwszoklasistę... Jaka wtedy byłam dumna, że synek poszedł do szkoły! Nie wiedziałam, co zaraz się wydarzy... Że wybuchnie wojna, a potem moje dziecko zachoruje na straszną chorobę, co zupełnie zrujnuje nasze życie!

Pochodzimy z Ukrainy, a konkretnie z obwodu donieckiego, w którym trwają działania wojenne. Kiedy Rosja zaatakowała Ukrainę, musieliśmy ratować siebie, swoje dziecko i uciekać do bezpieczniejszych regionów Ukrainy... Uciekliśmy przed ciągłymi ostrzałami i wybuchami. Zostawienie domu nie było łatwe, ale chcieliśmy ratować życie. Myśleliśmy, że najgorsze jest już za nami, ale okazało się, że najgorsze było przed nami...

Igorek zaczął się źle czuć, był ciągle zmęczony, ospały... Lekarz kazał nam zrobić badania krwi. Nasze życie dzieli się na to, które było przed i po 8 kwietnia. To data wybuchu kolejnej wojny - tej niewidocznej dla świata, ale najważniejszej dla nas. Wojny o życie naszego dziecka. Tego dnia dowiedziałam się, że Igorek choruje na ostrą białaczkę szpikową. Tym razem było zupełnie cicho, nie było wybuchów bomb, ale dla mnie w jednej chwili świat przestał istnieć...

Zasypiam i budzę się w strachu. Zapach szpitala. Zapach leków. Białe ściany. Płacz mojego dziecka. Dzień zaczęty i kończony obchodem. Leczenie zaczęło się natychmiast, Igor dostał 4 cykle chemioterapii... Jego stan bardzo się pogorszył. Ma wiele skutków ubocznych. Już się nie uśmiecha, mało mówi, dużo śpi i często pyta, kiedy wrócimy do domu...

Synek musi przejść przeszczep szpiku, to kolejny etap leczenia. Niestety, okazało się, że ani ja, ani mąż nie możemy być dawcą... Igorek nie ma rodzeństwa, więc dawca musi być niespokrewniony. To jedyna szansa na życie - lekarze ostrzegli mnie, że jest duże ryzyko wznowy choroby.

Na Ukrainie takie przeszczepy przeprowadzano tylko w Kijowie. Niestety - uciekaliśmy przed wojną, a ona nas dogoniła... 8 lipca szpital w Kijowie został zbombardowany, zaatakowany masowymi rakietami. Agresor pozbawił naszego dziecka szansy na życie! Musimy kontynuować leczenie zagranicą. Wyjechaliśmy do szpitala w Barcelonie, tam leczy się wiele dzieci z najgorszymi przypadków nowotworów... Niestety, jesteśmy prywatnymi pacjentami i za leczenie musimy zapłacić!

Nie możemy czekać, bo białaczka nie czeka, by zabić... Przeszczep należy wykonać tak szybko, jak to możliwe, bo choroba może wrócić w każdej chwili... Wznowa pozbawi nas nadziei. Walczymy o życie. Igor musi z tego wyjść! Musi...

Igor to złote dziecko, z sercem na dłoni, każdemu by pomógł... Jest ogromnym miłośnikiem zwierząt, w domu czeka na niego kot i rybki akwariowe. Marzy o psie. Obiecałam mu, że jak wyzdrowieje, przygarniemy pieska i będzie mieć takiego lojalnego przyjaciela...

Ja nie proszę, ja błagam na kolanach, jak może to robić tylko zrozpaczona matka umierającego dziecka. Pomóż nam. Dam mojemu synkowi szansę na życie!