Krytycznie pilne❗️Wznowa neuroblastomy u 9-letniego Maksa!

Nigdy, nawet w najmroczniejszych snach nie spodziewałam się, że spotka nas taka tragedia. Naszego synka zaatakował złośliwy nowotwór. Przeszliśmy przez prawdziwe piekło, a gdy myśleliśmy, że najgorsze już za nami, przyszła wznowa... Błagamy o ratunek! Przypadek Maksa jest ciężki, leczymy się za granicą, ale sami dłużej nie damy rady opłacać szpitala...

Wszystko zaczęło się w 2019 roku. U syna pojawiły się dokuczliwe bóle w kościach rąk i nóg i gorączka, której nie mogłam obniżyć w żaden sposób. Pojechaliśmy do szpitala, ale pomimo podania leków temperatura nie spadała. Lekarze wykonali tomograf całego ciała – za sercem znaleziono guza, a przerzuty były już na wątrobie…

Wykonano biopsję, a my przerażeni czekaliśmy na wyniki. Przez kolejny miesiąc Maks schudł aż 6 kg, prawie nie spał – tak bardzo go męczył ból. Czułam, że coś jest nie tak i że nie mogę siedzieć bezczynnie, zaczęłam aktywnie szukać możliwości leczenia w różnych krajach. W końcu, dzięki znajomej, znaleźliśmy lekarza w Turcji, gdzie natychmiast rozpoczęto chemioterapię.

W Turcji powiedzieli nam, że jeszcze dwa tygodnie i stracilibyśmy dziecko. Od razu wykonano biopsję szpiku kostnego, a wyniki pokazały 98% zakażenia. Początkowo planowano przeszczep szpiku, ale na szczęście chemia zadziałała i mogliśmy tego uniknąć. Maksio przeszedł przez protonoterapię, radioterapię, aż w końcu guz udało się usunąć.

Walczyliśmy tak długo, synek obchodził w szpitalu 4. i 5. urodziny, w końcu weszliśmy w remisję i wróciliśmy do domu. Okresowo otrzymywaliśmy chemioterapię przeciw nawrotom w zastrzykach i tabletkach, przechodziliśmy kontrolne badania. Wszystko było dobrze.

Lecz 19 grudnia 2024 nasze życie ponownie się zawaliło... Objawy wróciły, znów zaczęły się silne bóle. Szybko wykonaliśmy badania. Nowotwór zaatakował szpik kostny, a przerzuty były już do kości. Natychmiast wróciliśmy do Turcji. Maks rozpoczął kolejną chemię, a my otrzymaliśmy kosztorys leczenia, który zwalił nas z nóg… Ale nie mamy wyjścia. Wiemy, że tutaj nasz synek ma największe szanse, by żyć…

To już 6. rok naszej walki o synka, coraz więcej rozumiemy i reagujemy inaczej. Na początku byliśmy w ciągłym szoku. Maksiu teraz też reaguje spokojniej. Wie, że jest chory i widzi, że jego życie różni się od codzienności rówieśników.

A my robimy wszystko, by w końcu mógł mieć szczęśliwe dzieciństwo. By mógł żyć. Ale bez pomocy, po prostu nie damy rady... Całym sercem prosimy o wsparcie.

Anna, mama Maksa