Udar mózgu niemal odebrał życie mojej ukochanej babci❗️Walczę o nią każdego dnia – proszę o pomoc❗️

Renata to moja ukochana babcia, która w sierpniu 2025 roku przeszła poważny udar niedokrwienny mózgu. Uszkodzeniu uległa prawa półkula – ta, która odpowiada za ruch, orientację przestrzenną i świadomość. Ma również naczyniopochodne uszkodzenie mózgu, cukrzycę typu II, niedoczynność tarczycy subkliniczną i zaburzenia gospodarki lipidowej. Jest po hemikolektomii oraz po przezskórnej angioplastyce wieńcowej. Jej stan wymaga stałej opieki, leczenia, rehabilitacji i regularnego nadzoru specjalistów.

Przez całe swoje życie babcia była osobą ciepłą, odpowiedzialną i pomocną. Niestety udar zabrał jej niemal wszystko – zdrowie, samodzielność i niezależność. Nie może chodzić samodzielnie, porusza się głównie na wózku, nie kontroluje swojego ciała, nie rozpoznaje swoich bliskich i ma duże problemy z pamięcią. Czasami nawet myli osoby zmarłe z żyjącymi. Innym razem milczy przez wiele godzin lub mówi do siebie. Nie potrafi sama jeść, traci na wadze, a jej ciało słabnie z dnia na dzień.

Często jest przestraszona i zagubiona. Patrząc na nią, serce pęka, bo udar zabrał jej zdolność funkcjonowania, a wraz z nią spokój i radość życia. Walczymy o to, żeby zapewnić jej bezpieczeństwo, godność i jak najlepszą opiekę.

Dzięki ogromnej dobroci ludzi o wielkich sercach babcia może przebywać  w ośrodku opiekuńczo-rehabilitacyjnym. Na miejscu dostępny jest lekarz, pielęgniarki, rehabilitanci oraz specjaliści, którzy na bieżąco czuwają nad jej stanem. Dla osoby w takim stanie jak babcia to ogromnie ważne, bo wymaga ona stałej opieki i nadzoru przez całą dobę.

Oprócz rehabilitacji ruchowej babcia ma również zajęcia wspierające funkcje poznawcze. Są potrzebne, żeby jak najdłużej utrzymać ją w takim stanie, w jakim jeszcze jest – żeby nie doszło do całkowitego wycofania, pogorszenia kontaktu i dalszej utraty sprawności. Gdyby nie codzienna rehabilitacja, opieka i ćwiczenia, bardzo prawdopodobne, że babcia stałaby się osobą leżącą. Każdy dzień pracy specjalistów pomaga utrzymać to, co jeszcze udało się zachować.

W ostatnim czasie doszedł także bardzo poważny problem stomatologiczny. Stan zębów babci był bardzo zły, pojawił się ogromny stan zapalny, który miał wpływ na cały organizm i groził dalszymi powikłaniami. Zabieg musiał zostać wykonany pilnie i prywatnie. Niestety wszystkie górne zęby trzeba było usunąć, ponieważ nie nadawały się już do uratowania. Dolne zęby wymagają jeszcze dalszego, kosztownego leczenia, a później konieczne będzie również wykonanie protezy.

Problemy stomatologiczne są tylko jednym z wielu elementów leczenia, a największym i stałym obciążeniem finansowym pozostaje dalszy pobyt babci w ośrodku opiekuńczo-rehabilitacyjnym. Sam pobyt w ośrodku kosztuje około 8000 zł miesięcznie. Do tego dochodzi codzienna rehabilitacja – 70 zł za każde zajęcia, leki, środki higieniczne i pielęgnacyjne, wizyty u specjalistów, opieka psychiatryczna, logopeda i zajęcia poznawcze. Kwota zbiórki nie jest kwotą „na zapas”, tylko sumą realnych, kilkumiesięcznych kosztów, które ponosimy.

Nie prosimy o luksusową opiekę, ale o podstawowe bezpieczeństwo babci po udarze. O miejsce w ośrodku, leczenie, rehabilitację i specjalistyczną pomoc, bez których jej stan może się pogorszyć. To wszystko jest dla babci bardzo ważne, ponieważ po udarze coraz częściej zapomina różne rzeczy, myli fakty, czas i wydarzenia. Zdarza się, że nie pamięta spraw, które kiedyś były dla niej oczywiste. Czasem myli przeszłość z teraźniejszością, zapomina szczegóły z życia rodziny i gubi się w tym, co było kiedyś, a co dzieje się teraz. Dlatego tak ważne jest, aby jak najdłużej utrzymać jej kontakt, pamięć i sprawność umysłową.

Babcia oczekuje również na orzeczenie o niepełnosprawności. Dokumenty zostały złożone, ale komisja nie została jeszcze wyznaczona. Dopóki nie ma orzeczenia, nasza rodzina ma ograniczone możliwości korzystania z części form pomocy, świadczeń czy dofinansowań. Dlatego koszty nadal w dużej mierze spadają na nas. Przez wiele miesięcy próbowaliśmy radzić sobie sami, ale po takim czasie koszty zaczynają nas przerastać. Przerwanie rehabilitacji i leczenia oznaczałoby dla babci ogromne ryzyko pogorszenia stanu. Nie możemy do tego dopuścić! Dlatego z całego serca proszę o dalszą pomoc. 

Babcia całe życie była oparciem dla innych. Dziś to ona potrzebuje pomocy. Ta walka trwa już prawie rok, ale ja nie mam zamiaru się poddać! Będę walczył o jej przyszłość, o jej zdrowie, o odrobinę spokoju i godności. Ona naprawdę bardzo na to zasługuje... Z całego serca dziękuję za każde wsparcie, każdą złotówkę i każde dobre słowo. Wierzę, że dobro, które podarujemy babci dziś – kiedyś wróci do każdego z nas.

Karol, wnuk Renaty