Marzę o życiu bez BÓLU! Moją nadzieją jest operacja!

Poważne złamanie nogi, dwie operacje, a przede wszystkim OGROMNY BÓL, który towarzyszy mi na każdym kroku – tak w największym skrócie mogłabym opisać połowę mojego życia! Niestety dolegliwości, które się pojawiły, stale się nasilają i utrudniają mi codzienne funkcjonowanie. Dlatego teraz tak bardzo potrzebuję pomocy!

Moja historia rozpoczęła się, gdy miałam 11 lat. Wtedy doznałam poważnego złamania nogi, po którym trafiłam do szpitala. Niestety dopiero po czasie okazało się, że w wyniku urazu kość strzałkowa została oderwana od stawu kolanowego. Dowiedziałam się, że czeka mnie operacja! Musiałam jednak poczekać kilka lat, aż zakończy się proces wzrostu kości. 

Gdy miałam 16 lat, przeszłam pierwszą operację. Wtedy lekarze przykręcili kość do stawu kolanowego. Wydawało się, że najgorsze już za mną. Niestety trzy lata później mój koszmar wrócił! To wtedy śruba, która stabilizowała kość, pękła! Nie mogłam w to uwierzyć! Musiałam przejść kolejny zabieg, lecz nie udało się ustabilizować kości i stawu…

Od tamtej pory codziennie towarzyszy mi ból – zarówno w pracy, jak i podczas wykonywania najprostszych czynności! Niestabilność stawu doprowadziła do powstania przeprostu kolana, co dodatkowo niszczyło staw i nasilało dolegliwości. Kilka tygodni temu przeszywający ból dosłownie mnie sparaliżował – od tamtej pory nie ustępuje nawet w spoczynku! Po konsultacji z lekarzem usłyszałam, że konieczna jest operacja! 

W przypadku refundowanego zabiegu czas oczekiwania wynosi nawet 2-3 lata. Niestety nie mogę aż tyle czekać! W tym czasie musiałabym regularnie przyjmować zastrzyki sterydowe, co mogłoby doprowadzić do trwałego uszkodzenia więzadeł i mięśni w kolanie. Z kolei koszt prywatnej operacji wraz z badaniami i pobytem w klinice to około 10 000 zł! Jest to jednak dla mnie ogromna suma, której nie uda mi się samodzielnie zgromadzić w krótkim czasie…

Proszę, pomóżcie mi stanąć na nogi – dosłownie i w przenośni! Chcę odzyskać sprawność, móc pracować bez bólu i cieszyć się życiem jak moi rówieśnicy. Już teraz dziękuję za każdą pomoc i okazane serce!

Roksana