Niepełnosprawność to nie wyrok! Rozalia może być niezależna, a Ty możesz w tym pomóc!

Kiedy Rozalka się urodziła, ważyła mniej niż kilogram cukru, który kupujemy w sklepie. Przyszła na świat o wiele za wcześnie... Była maleńka, krucha, a jej organizm nie był jeszcze na tyle dojrzały, by mógł samodzielnie funkcjonować. Układy oddechowy, pokarmowy i nerwowy nie były w pełni wykształcone. Po wielu tygodniach ratowania jej życia i zdrowia wróciliśmy do domu wiedząc, że życie Rozalii będzie obarczone niepełnosprawnością związaną z porażeniem mózgowym…

Nie wiedzieliśmy jak nasza córka będzie się rozwijać, jak będzie funkcjonować. Robiliśmy co w naszej mocy, by w przyszłości mogła być samodzielna i decyzyjna. Dzisiaj jest już nastolatką i kończy ósmą klasę szkoły podstawowej. Uwielbia uczyć się języków, a hipoterapia zamieniła się w regularną naukę specjalnej jazdy konnej, co daje jej ogromną radość i satysfakcję.

Rozalia może się przemieszczać na wózku inwalidzkim. W miarę możliwości stara się być samodzielna, lecz wiele barier architektonicznych jest po prostu nie do przeskoczenia. W domu stara się chodzić, lecz podwyższone napięcie mięśniowe często blokuje jej ruchy i wymaga asekuracji. Pokonywanie schodów, lub mniejszych przeszkód bez możliwości podparcia to dla niej realne zagrożenie. Rozalia już ma 14 lat – chciałaby częściej wychodzić z domu, spotykać się ze znajomymi, umówić się na spacer i odetchnąć świeżym powietrzem. Teraz może poprosić siostrę, lub nas gdy jesteśmy w domu – nieustannie jest zdana na drugiego człowieka. Wiemy, że sprawia jej to dyskomfort...

Sprawy się skomplikują, gdy starsza córka wyjedzie na studia, a wtedy Rozalia będzie skazana na siedzenie w domu lub w szkole, dopóki nie wrócimy z pracy. Siostra bardzo jej pomaga i wspiera, ale zbliżające się zmiany są nieuchronne. To motywuje nas i Rozalię, by poszerzała swoje pole samodzielności i zaradności. Ułatwieniem byłaby specjalna platforma, która umożliwi jej bezpieczne pokonywanie schodów na wózku. Koszt platformy opiewa na kilkadziesiąt tysięcy złotych. To przekracza nasze możliwości, a czas ucieka. Bez wsparcia, nie damy rady.

Swoboda i wolność –  to potrzeby wszystkich nastolatków bez względu na ograniczenia. Dla nas jako rodziców, wyjście naprzeciw tym potrzebom Rozalii byłoby ogromną radością.

Czy boimy się, że Rozalia nie poradzi sobie sama poza domem, gdy będzie mogła samodzielnie z niego wychodzić? Oczywiście, że się boimy. Ale każdy rodzic troszczy się o bezpieczeństwo swoich pociech. To nie znaczy, że nasza córka ma siedzieć uwiązana w domu, zależna od drugiego człowieka. Ufamy jej, a ona ufa nam. Stopniowo uczy się autonomii, która jest kluczem do normalnego życia. Tego chcemy dla naszych dzieci, prawda?

Aneta i Sławomir – rodzice Rozalii