Moja żona doznała KRWOTOKU mózgowego w 5. MIESIĄCU CIĄŻY❗️Proszę, pomóż❗️

13. czerwca zapamiętam jako najgorszy dzień w naszym życiu. Właśnie wtedy, w środku nocy znalazłem żonę niemalże nieprzytomną. Była w 5. miesiącu ciąży. Siedziała wpatrzona w jeden punkt, a kącik jej ust był opadnięty. Nagle osunęła się na podłogę i zaczęła wymiotować…

U mojej żony doszło do krwotoku mózgowego i ostrej niewydolności oddechowej! Nosiła wtedy pod sercem naszą małą córeczkę. Nie wiem, czy kiedykolwiek bałem się bardziej. Wtedy dowiedziałem się, co to naprawdę znaczy umierać ze strachu. Sandra została zabrana do szpitala przez karetkę pogotowia. W szpitalu natychmiast przeprowadzono operację, po której żona przez 3 tygodnie przebywała w śpiączce.

W domu czekałem na nią ja i nasz mały, 2,5-letni synek. Staś nie rozumiał, dlaczego mamy nie ma z nami. Wcześniej to żona zajmowała się jego usypianiem i wieczornymi rytuałami, więc nagle, z dnia na dzień zostało mu to wszystko odebrane! Nie wiedział, co się dzieje i bardzo chciał zobaczyć i przytulić swoją mamusię…

Niestety stan Sandry był bardzo ciężki. Musiała przejść drugą operację, a wszystkie te procedury były bardzo niebezpiecznie dla niej i dla naszej nienarodzonej córeczki! Na szczęście wszystko przebiegło pomyślnie i kilka dni później Sandra do mnie wróciła. Obudziła się, a ja i Staś byliśmy najszczęśliwszymi mężczyznami na świecie.

Niestety to całe zdarzenie bardzo zmieniło moją żonę. Gdy ją odwiedzałem w szpitalu - gdyby nie tatuaże na ręce - nie poznałbym jej. Sandra miała ogromne problemy z oddychaniem - lekarze musieli więc podjąć decyzję o założeniu rurki, która jej w tym pomagała. To był najstraszniejszy czas w naszym życiu. Potwornie bałem się o moje dziewczyny, ale to, że Sandra się wybudziła utwierdzało mnie tym, że jest silna i nie zamierza się poddać…

Chwilę przed porodem mogłem ją zabrać do domu. Niedługo później stawiliśmy się w szpitalu ponownie na planowanym cesarskim cięciu. Poród naturalny był niemożliwy i bezwzględnie zakazany - mógł się skończyć śmiercią Sandry…

Na szczęście powitaliśmy na świecie zdrową, przepiękną Rozalkę, Staś stał się dumnym, starszym bratem, a ja poczułem, że wszystko zaczyna się układać. Że będzie dobrze. Niestety żona, ze względu na połóg, nie może rozpocząć intensywnej rehabilitacji, ponieważ większość ćwiczeń na nogi wymaga zaangażowania pracy brzucha. Musimy poczekać, aż organizm Sandry dojdzie do siebie po cesarskim cięciu i będzie mogła rozpocząć ćwiczenia.

Sandra na ten moment nie jest w stanie sama się poruszać ani wykonywać żadnych czynności związanych z codziennym funkcjonowaniem. Opieką nad nią i dziećmi zajmuję się ja, więc nie mogę obecnie podjąć żadnej pracy. Jest nam trudno, ale wiem, że muszę walczyć, nie mogę poddać się ani na chwilę, bo tu chodzi o moją rodzinę! O żonę i dzieci, które kocham nad życie!

Na szczęście w codziennych obowiązkach pomagają mi rodzice z obu stron. Sandra karmi Rozalkę piersią, ale ja muszę podawać jej małą, bo żona nie jest w stanie zrobić tego samodzielnie. Załatwiliśmy wózek elektryczny, żeby mogła uczestniczyć w spacerach z dziećmi. Staramy się radzić sobie najlepiej, jak to możliwe!

Robię wszystko, żeby każdego dnia dawać Sandrze poczucie, że nie jest sama, że wyjdziemy z tego, bo jesteśmy rodziną i nic nie jest w stanie nas pokonać. I naprawdę w to wierzę… Zdecydowałem się jednak poprosić o pomoc, bo koszty, które na nas spadły, znacząco obciążają nasz budżet. Nie mogę pracować, bo muszę opiekować się żoną i dwójką małych dzieci! Bardzo potrzebujemy wsparcia…

Wierzę, że wyjdziemy z tej sytuacji silniejsi i wierzę, że na naszej drodze pojawią się ludzie o wielkich sercach, którzy nie przejdą obojętnie. Czy jesteś jednym z nich?

Michał, mąż Sandry i tata Rozalki i Stasia