W drodze do pracy Sebastian nagle źle się poczuł❗️Dziś mąż i tata dwójki dzieci walczy o sprawność! Pomóż!

16 września 2026 roku nasz świat się zatrzymał. Mój mąż jechał wtedy do pracy. Prowadził samochód, kiedy nagle źle się poczuł. Zjechał na pobocze. Pojawiła się afazja i paraliż prawej strony ciała. Mieszkańcy miejscowości, w której się zatrzymał, udzielili mu pomocy, zadzwonili po karetkę. 

Później wszystko działo się bardzo szybko. Dostałam telefon, że z moim mężem jest źle, że jedzie do szpitala. Byłam wtedy 150 kilometrów od niego. Przerażona od razu ruszyłam w drogę do ukochanego męża.

Sebastian trafił na OIOM w bardzo złym stanie – nie mówił, nie spełniał poleceń, zasypiał. Pojawiła się ostra niewydolność krążeniowo-oddechowa. Potem wprowadzono go w śpiączkę farmakologiczną. 

Kiedy Sebastian przebywał w śpiączce, z ust lekarza usłyszałam, że jeżeli mój mąż przeżyje, nigdy nie będzie w pełni sprawny. To był cios prosto w serce. Nie mogłam pogodzić się ze słowami, które zwiastowały najgorszy scenariusz. 

Razem z Sebastianem mamy dwójkę dzieci – Norberta i Natalię, którzy potrzebują swojego ukochanego taty. Nasza codzienność bez niego jest teraz smutna i przytłaczająca, a dom, w którym mieszkamy, nagle stał się pusty. 

2 października wybudzono Sebastiana ze śpiączki. Wciąż ma afazję, porażenie prawej ręki i nerwu twarzowego, a także niedowład prawej nogi. Jego stan jednak jest już na tyle stabilny, że możliwe jest rozpoczęcie rehabilitacji poudarowej. 

W jego przypadku czas ma ogromne znaczenie. Każdy dzień zwłoki działa na naszą niekorzyść, dlatego nie mamy na co czekać. Muszę jak najszybciej zapewnić mojemu mężowi rehabilitację i specjalistyczną opiekę w ośrodku. 

Niestety, koszt pobytu w specjalistycznej placówce jest ogromny. To kwota, której nie jestem w stanie sprostać. Mój mąż zawsze był silny i uparty, dlatego wiem, że będzie z całych sił walczyć, by do nas wrócić. A ja muszę mu w tym pomóc. 

Zrobię wszystko, żeby Sebastian funkcjonował jak najlepiej. Aby jednak powrót choć do części sprawności był możliwy, konieczna jest co najmniej kilkumiesięczna intensywna rehabilitacja. Niestety, ja sama nie jestem w stanie sprostać kosztom, jakie się z nią wiążą. 

Dlatego postanowiłam zwrócić się do Was, ludzi dobrych serc, z prośbą o wsparcie. Drobny gest, dobre słowo czy udostępnienie zbiórki to dla Sebastiana realna nadzieja na powrót do życia, które odebrał mu udar. Będę wdzięczna za każdy gest życzliwości. 

Kasia, żona Sebastiana