Na nagraniach w sieci oglądaliśmy, jak powódź zalewa nasz dom... POMOCY❗️

Gdy usłyszeliśmy o nadchodzącej powodzi, wiedzieliśmy, że nie ma czasu do stracenia. Do późnych godzin nocnych układaliśmy worki z piaskiem, by zabezpieczyć most postawiony na rzece tuż koło naszego domu. Około północy przyjechała policja – usłyszeliśmy, że musimy natychmiast uciekać…

W obliczu tak ogromnych tragedii człowiek wpierw myśli o tym, by ochronić swoich najbliższych. Tego dnia najważniejsze były dla mnie moje dwie malutkie córeczki. Spakowaliśmy najpotrzebniejsze rzeczy i przenieśliśmy się do moich rodziców. Tak bardzo chciałem oszczędzić moim dzieciom tych przykrych doświadczeń i uchronić przed tym, co najgorsze. 

Nie daliśmy rady wynieść mebli ani uratować nic więcej – nie było na to czasu, nie mieliśmy już sił… Tego dnia siedzielismy do 2:00 w nocy, oglądając relacje w internecie. Staraliśmy się być dobrej myśli, wierząc, że powódź oszczędzi nasz dom. 

Około 6 rano sytuacja stała się dramatyczna. Rzeka wystąpiła z brzegów i z całą swoją niszczycielską mocą zalała nasz dom. Był to pierwszy budynek przy rzece, który musiał stawić czoła wodzie. Z każdą godziną sytuacja się pogarszała, a my baliśmy się, że dom runie – woda zaczęła blokować się na moście razem z konarami drzew. Ktoś w wysokiej kamienicy nagrywał filmy i umieszczał je w internecie. To był straszny widok – nasz dom był zalany, drzwi wyrwane, okna rozbite – wiedzieliśmy, że wszystko, co zostało w środku, prawdopodobnie przestało istnieć. Nie pokazywaliśmy tego naszej starszej córce, która rozumie już więcej…

Powódź dotknęła mnie już po raz drugi. W czasie tej z 1997 roku miałem zaledwie 7 lat – tyle ile niedługo będzie miała moja starsza córeczka. Ta powódź okazała się być większa i gwałtowniejsza – wszyscy mogliście to śledzić w telewizji… Dla nas jednak nie była jedynie przekazem w mediach… Dla nas to była rzeczywistość i nasze życie, które pękało na milion kawałków na oczach całego kraju. 

Następnego dnia odkopałem pomieszczenie, gdzie znajdowało się nasze ogrzewanie, pralka i inne sprzęty. Niestety, wszystko zostało zdewastowane – nowe ogrzewanie gazowe, które niedawno zamontowaliśmy oraz cała elektronika. Pralka, bojlery – dosłownie wszystko przestało istnieć. To boli mnie najbardziej, bo niedługo trzeba będzie zacząć ogrzewać, a nawet w tym momencie nie mamy nikogo, kto mógłby to naprawić. Udało nam się jedynie wymienić główną skrzynkę zasilania domu, ale to było kosztowne, zwłaszcza że wszyscy teraz potrzebują fachowców, a ceny usług drastycznie wzrosły.

Rzeka wyrwała wszystko, tworząc krater przy domu i zostawiając tony mułu. Żadna studzienka nie działa, a woda ciągle próbuje wrócić do budynku.  Nie wiem jeszcze, czy dom będzie nadawał się do zamieszkania, musi przyjść inspektor budowlany, aby wszystko dokładnie sprawdzić i ocenić. Tynki wewnątrz i na zewnątrz popuchły, stropy drewniane w części się zapadły – prawdopodobnie jedna lub dwie belki się zerwały.... Na razie nie chcę myśleć o kosztach – musimy przywrócić ogrzewanie, bo to nasz priorytet. Na domiar złego na strychu, gdzie leżały nasze rzeczy, zawalił się komin…

Zawsze starałem się panować nad wszystkim, być spokojny, pomagać i szukać rozwiązań. W momencie, gdy po powodzi po raz pierwszy usłyszałem propozycję pomocy – nagle emocje wzięły górę. Przyszło załamanie… Po kilku chwilach odmówiłem i podziękowałem. Poprosiłem, aby proponowane mi rzeczy rozwieźli do ludzi, którzy bardziej potrzebują tej pomocy. Mam siłę, aby iść i kupić łopatę, papier, chemię czy jedzenie. Wiedziałem przecież, że są ludzie starsi, którzy tego nie mogą i oni potrzebują wsparcia najbardziej.

Niestety, koszty związane z walką ze skutkami powodzi są OGROMNE. Mimo najlepszych chęci i pełnego zaangażowania nie damy rady udźwignąć ich samodzielnie. 

Proszę Was o pomoc w odbudowaniu tego, co odebrał na żywioł. Proszę o spokój, nadzieję i poczucie bezpieczeństwa – nie tylko dla mnie, ale także dla moich córeczek. Każde udostępnienie i każda wpłata to dla nas cegiełka, która pomoże zbudować nasze życie od nowa…

Z wdzięcznością, Sławomir