By codzienność nie była udręką... Sylwia potrzebuje Twojej pomocy!

Chociaż Sylwia jest już dorosłą kobietą, dla mnie zawsze będzie dzieckiem. Zawsze będę troszczyła się o nią, jak o tę malutką dziewczynkę, którą co noc tuliłam do snu. Zawsze też będę martwiła się o jej przyszłość, bo mimo że minęło już tyle lat naznaczonych naszą wspólną walką, to wciąż nie wiemy, co przyniesie kolejny dzień...

W wyniku powikłań okołoporodowych moja córka zmaga się z mózgowym porażeniem dziecięcym. Codzienną walką o sprawność Sylwii osiągnęłyśmy już naprawdę wiele, jednak przed nami wciąż długa droga. Lata mijają, ja staję się coraz słabsza, a pieniędzy już dawno brakuje. Jak nie poddać się mimo takich przeciwności? Skąd brać siłę?

Jakakolwiek przerwa w rehabilitacji mogłaby spowodować cofnięcie się postępów, na które tak ciężko pracowaliśmy, dlatego mimo wszystko walczymy wciąż i wciąż. Jednak nie tylko to spędza sen z moich powiek. Coraz częściej brakuje mi sił na to, by przenieść córkę do wanny czy do łóżka. Moje plecy po wielu trudnych latach odmawiają już posłuszeństwa. Co mam powiedzieć Sylwii, kiedy nie będę w stanie jej pomóc? Nie mogę do tego dopuścić! Jedyną nadzieję daje nam podnośnik sufitowy, który dla nas oznacza komfort dnia codziennego. Jednak taki sprzęt, mimo że bardzo potrzebny, jest całkowicie poza moim zasięgiem finansowym. Proszę, pomóż...