Rak kości, endoproteza, a potem jej zwichnięcie! Noga Sylwii jest bezwładna! Pomóż!

Gdy byłam jeszcze dzieckiem, zaatakował mnie nowotwór kości. Miałam wtedy 7-8 lat. Zaczęło się niewinnie, od bólu w prawej nodze. Potem przyszły diagnoza, szpitalne sale, chemioterapia, lęk i walka, które odebrały mi dzieciństwo. Kiedy byłam nastolatką, nowotwór powrócił.

Lekarze wdrożyli chemioterapię i radioterapię. Nie zaznałam typowego nastoletniego życia i radości. Moje życie toczyło się w cieniu raka. W 2006 roku przeszłam poważną operację wszczepienia endoprotezy, a w 2023 roku – kolejną, po jej zwichnięciu, które wydarzyło się podczas zwykłego wstawania z krzesła. Lekarze powiedzieli, że metalowe elementy z czasem się zużywają, więc trzeba je wymieniać.

Na szczęście nowotwór jest w remisji, nie przyjmuję już chemii, ale zmagam się z niedowładem prawej nogi. Nie czuję jej praktycznie wcale. Jest ona właściwie całkowicie bezwładna. Chodzę w ortezach i w specjalnym obuwiu, ale i tak zmagam się z osłabionym krążeniem i ranami, które przez to się tworzą.

Każdy krok wymaga ode mnie ogromnego wysiłku. Poruszam się o kulach. Rehabilitacja to dla mnie jedyna szansa, by odzyskać choć część sprawności, wzmocnić mięśnie, ustabilizować nogę i zmniejszyć ból, który towarzyszy mi każdego dnia. Pracuję zdalnie, staram się funkcjonować najlepiej jak potrafię, ale ograniczenia są duże.

This photo contains sensitive content which some people may find offensive or disturbingClick here to view them

Kiedyś jeździłam na rowerze, to było moje hobby i jednocześnie sposób na wzmacnianie nogi. Teraz zwykły rower nie wchodzi w grę. Potrzebuję specjalistycznego sprzętu oraz regularnej i intensywnej rehabilitacji, na którą zwyczajnie mnie nie stać. Na co dzień wspiera mnie mama, ale długotrwałe leczenie i kolejne operacje pochłonęły już wszystkie nasze oszczędności.

Z całego serca proszę o pomoc. Pragnę tylko odzyskać sprawność, móc znów normalnie chodzić i przestać żyć w bólu. Każda złotówka to dla mnie krok bliżej do normalnego życia. Proszę, pomóżcie mi stanąć na nogi – dosłownie!

Sylwia