Tomek przeżył DWA UDARY❗️Dziś oddycha za niego maszyna! POMOCY!

Ponad 30 lat temu zdrowie mojego brata zaczęło się psuć. Tomek przeszedł operację wycięcia guza mózgu. Myśleliśmy wtedy, że najgorsze już za nami. Niestety, parę lat temu koszmar rozpoczął się na nowo. Dziś Tomek nie jest w stanie samodzielnie nawet usiąść. 

W 2021 roku mój brat przeszedł pierwszy udar, a dwa lata później – kolejny. Przebywał w śpiączce, bez kontaktu ze światem. Lekarze mówili nam, że nie ma szans na jego przeżycie. Jedyne, co mogliśmy robić, to modlić się o cud. 

Wbrew rokowaniom lekarzy Tomasz się nie poddał. Miał w sobie ogromną wolę życia. Przeżył i wybudził się ze śpiączki. W końcu wrócił do domu, gdzie przejęłam nad nim całodobową opiekę. Dziś jego życie toczy się wśród czterech ścian smutnego pokoju. 

Tomek jest całkowicie niesprawny. Na domiar złego zdiagnozowano u niego ostrą niewydolność oddechową oraz padaczkę. Ma założoną rurkę tracheostomijną i musi być cały czas podłączony do respiratora. 

Każdego dnia opiekuję się bratem. Serce mi się kraja na jego widok, kiedy próbuje coś powiedzieć, pokazać i nie może. Jest przykuty do łóżka, a ja nie mogę nic zrobić. Mogę tylko przy nim być, opiekować się i zapewniać, że jeszcze wszystko się ułoży. 

Porzuciłam całe swoje życie, by móc zapewnić Tomkowi opiekę – nie wyobrażam sobie jednak, że mogłabym go opuścić w tak dramatycznej sytuacji. W końcu, gdy wiele lat temu zachorowałam i potrzebowałam pomocy, to właśnie on był dla mnie podporą – tak zostaliśmy wychowani. Nasi rodzice są już starszymi osobami, sami są mocno schorowani, więc większość ciężaru opieki nad rodziną spadła właśnie na mnie.

Tomek wymaga ciągłej, kosztownej rehabilitacji oraz opieki medycznej. Tylko regularna i nieprzerwana terapia dają nadzieję na polepszenie stanu brata oraz że nie zostanie na zawsze osobą leżącą. Wizyty pielęgniarki oraz rehabilitanta w domu muszą odbywać się prywatnie ze względu na brak refundacji. Oprócz wsparcia medycznego istotne są kosztowne opatrunki, rurki, podkłady i inne potrzebne rzeczy do higieny osobistej. 

Wiem, że Tomek mnie rozumie. Próbuje mi to przekazać przez oczy. Mruga, patrzy w jedną, drugą stronę, by dać mi znać. Widzę, jak próbuje ruszać palcami, jak czasem nagle chwyci dłońmi poręczy łóżka... Wiem, że to mało, ale chwytam się każdej nadziei. 

Nasi rodzice pobierają najniższą emeryturę. Ja, siostra Tomka, która sprawuje nad nim opiekę, utrzymuję się z bardzo niskiej renty socjalnej. Wszystkie oszczędności życia naszej rodziny zostały już przeznaczone na leczenie i rehabilitację dla brata. Nie zostało nam już nic, dlatego muszę z bólem serca prosić Was o pomoc. 

Znalazłam się u kresu moich możliwości, ale nie mogę się poddać. Nie zrezygnuję z brata. Dlatego błagam Was o wsparcie. Każdy gest, dobre słowo oraz udostępnienie zbiórki to dla Tomasza realna szansa na lepsze życie. To nadzieja na kolejny postęp, na sprawność. Będę wdzięczna za każdą pomoc. 

Anna, siostra Tomka