Każdy dzień zaczynam z nadzieją i kończę z lękiem, że jutro może być jeszcze trudniej!

Moja choroba od lat krok po kroku odbiera mi sprawność, niezależność i możliwość normalnego życia. To nie stało się nagle – to powolny, bezlitosny proces. Najpierw były drobne ograniczenia, które próbowałem ignorować. Potem pojawił się ból, osłabienie, trudności w poruszaniu się...

Dziś każdy najprostszy ruch wymaga wysiłku, a rzeczy, które kiedyś były oczywiste – jak wstanie z łóżka czy przytulenie bliskiej osoby – stały się niemal nieosiągalne bez pomocy. Obawiam się, że już zawsze będę się zmagać z niepełnosprawnością. Mam zdiagnozowane porażenie czterokończynowe...

Najbardziej boli jednak nie to, co tracę fizycznie… ale to, co tracę jako ojciec, jako człowiek. Chciałbym być obecny, aktywny, silny dla mojego dziecka. Chciałbym móc żyć, a nie tylko przetrwać.

Prawa strona mojego ciała to 90-procentowy niedowład, lewa strona to kilkuprocentowy niedowład. Niestety, bez intensywnej rehabilitacji mój stan będzie się dalej pogarszał. Każdy dzień bez niej to krok w stronę całkowitej niesamodzielności. Rehabilitacja to dla mnie nie komfort – to jedyna szansa, by zatrzymać postęp choroby i odzyskać, choć część niezależności.

Ale to niestety nie jest moja jedyna potrzeba... Zakup podnośnika sufitowego, likwidacja barier w mieszkaniu czy dalsze leczenie – to moja szansa na lepsze życie na co dzień. Jednak sam nie poradzę sobie z tymi wyzwaniami... 

Osobie niepełnosprawnej bardzo trudno jest zdobyć środki, które pozwolą godnie żyć. Bardzo trudno podjąć również pracę, gdyż niepełnosprawność potrafi człowieka naprawdę ograniczyć. Będę niezwykle wdzięczny za każdą okazaną pomoc, za wsparcie, które pozwoli mi się leczyć i rehabilitować. 

Tomasz