Tulusia ma dopiero 3 latka – nawet nie rozumie jeszcze, co to nowotwór❗️Ratuj maleńkie życie❗️

Nasza Tulusia we wrześniu po raz pierwszy poszła do przedszkola. Tak długo czekała na ten moment i była przeszczęśliwa, gdy mogła w końcu założyć plecaczek i wejść do grupy 3-latków! Dziś to wspomnienie wydaje się tak bardzo odległe… Dziś nie ma jesiennych spacerów w poszukiwaniu kasztanów, nie ma leżakowania z innymi dziećmi, nie ma wyjść z wychowawczynią na plac zabaw…

Dziś są obce korytarze dziecięcej onkologii, chemioterapia płynąca przez drobne żyły i walka o życie naszej maleńkiej córeczki. 

Wszystko zaczęło się zaledwie 3 miesiące temu. Ze względu na wrodzoną torbiel na nerce wykonaliśmy Tulusi profilaktyczne badania krwi. Wyniki były niskie, dlatego mieliśmy je powtórzyć po jakimś czasie. Niestety, okazało się, że ciągle spadają!

W międzyczasie nasza córeczka zaczęła coraz bardziej słabnąć. Była niezwykle blada, na jej skórze zaczęły bez powodu pojawiać się siniaki, a w nocy spała zlana potem. Na początku września Tulcia trafiła do szpitala rejonowego, skąd po 3 dniach została przetransportowana karetką do hematologa. Ponownie wykonano badania, jednak po raz kolejny nikt nie wiedział, co się dzieje z naszą Kruszynką!

Świat naszej rodziny boleśnie zaczął pękać na pół – jedno z nas z Tulusią w szpitalu, a drugie z nas w domu z jej starszą siostrzyczką 5-letnią Lilianką w domu. Córeczki tak bardzo za sobą tęskniły!

8 października wszystko runęło… We krwi Tulci pojawiły się komórki rakowe. Punkcja. Pobranie szpiku. Biopsja. Diagnoza: ostra białaczka limfoblastyczna.

Spod naszych stóp osunął się grunt. Nasza maleńka córeczka wysłyszała tak okrutny wyrok… Nie mogliśmy w to uwierzyć… Tulusia ma dopiero 3 latka, przecież ona nawet jeszcze nie wie, czym jest nowotwór! Tego, co czuliśmy, nie da się opisać żadnymi słowami. Ale gdybyśmy mieli próbować… to byłby to lęk. Lęk tak ogromny, że nie czuć nic innego. Lęk tak wielki, że obezwładnia każdy fragment ciała.

Nie mogliśmy jednak sobie na to pozwolić. Myśli od razu zaczęły pędzić… Co będzie z Tulusią? Jak zorganizować codzienność? Co będzie z pracą, gdy jedno z nas będzie musiało zostać z córką w szpitalu? Jak nasza rodzina zniesie rozłąkę?

Już w połowie października Tulcia otrzymała pierwszy wlew chemioterapii. To widok, który każdemu rodzicowi złamałby serce. Przecież nasza córeczka jest tak maleńka, że żeby zasnąć w szpitalu, potrzebowała swojego ukochanego pluszowego liska… Starała się być dzielna, ale inne chore dzieci nie zastąpiły jej ukochanej siostrzyczki, mama nie wypełniła pustki po nieobecnym tacie, a nawet najbardziej kolorowa szpitalna sala nigdy nie będzie tym, co własny pokoik i bezpieczne łóżeczko… 

Bardzo szybko pojawiły się pierwsze skutki oboczne. Tulusia jest bardzo słaba, zmęczona i ospała. Nie ma odporności i jest cała blada. Takie maluszki jak ona nigdy nie powinny przez to wszystko przechodzić!  

Córeczka stara się jakoś sobie z tym wszystkim poradzić – na tyle, na ile umiała. Całe dnie w szpitalu spędzała na układaniu puzzli i klocków Lego. Bardzo ucieszyła się także, gdy dzieci z jej grupy przedszkolnej wysłały jej własnoręcznie wykonane książeczki. Od razu powiedziała mi wtedy, jak bardzo tęskni za kolegami i koleżankami… 

Dziś jesteśmy w domu – udało się nam dostać przepustkę, jednak tylko na tydzień. Tulusia od razu rozpromieniała i jakby odżyła… Tak trudno pogodzić się z tym, że już za 5 dni jedno z nas znowu będzie musiało pożegnać się ze starszą córeczką, wziąć Tulcię za drobną piąstkę i wrócić na onkologię. Że znów będzie musiała przechodzić to wszystko jeszcze raz. Znowu chemia, znowu ból, znowu lęk. Nie mamy jednak innego wyjścia.

Koszty związane z wizytami u specjalistów, dojazdami, zakupem leków i środków higienicznych są zawrotne. Sami nie damy rady, dlatego prosimy Cię o pomoc. Dziś mamy już tylko jedno marzenie – by wyrwać naszą Tulcię z zabójczych szponów białaczki. By mogła cała i zdrowa być z nami do domu i bawić ze swoją ukochaną siostrzyczką, Lilianką. By mogła spać bezpieczna w swoim łóżeczku, trzymając w objęciach ulubionego pluszowego liska. A oddział dziecięcej onkologii stał się tylko odległym wspomnieniem…

Rodzice