Pompa insulinowa dla Uli

Pierwszy zastrzyk zrobiłam sobie sama. W udo. Miałam wtedy 9 lat.  Nie rozumiałam swojej choroby, nie wiedziałam, jak będzie wyglądało moje życie z nią. Wiedziałam tylko, że nie mogę jeść słodyczy, kiedy mam ochotę i kilka razy dziennie muszę mierzyć cukier i robić zastrzyk.

Dużo jadłam – bardzo chudłam. Od tego się zaczęło. Dzisiaj jem pod dyktando choroby. Przed każdym posiłkiem robię zastrzyk. Mój organizm musi działać jak szwajcarski zegarek. Pomiary i obliczenie dawki insuliny - codzienny rozkład dnia diabetyka. I wkucia, ciągłe wkucia. Przez 19 lat nauczyłam się żyć z chorobą. Ona dyktuje mi swoje warunki, a ja musiałam się do nich dostosować. Gdy w szkole, a później w pracy nie mogłam zrobić na czas zastrzyku, przypominała mi o sobie wysokimi skokami poziomu cukru, jakby chciała powiedzieć: halo, nie tak się umawialiśmy! I znowu mierzenie i zastrzyk.

Nieuregulowana cukrzyca może wyrządzić w organizmie bardzo poważne straty. Uszkodzenie nerek, wzroku czy amputacje kończyn to tylko jedne z wielu skutków źle prowadzonej cukrzycy. Wiem, że już powoli atakuje moje zdrowie. Okulista zauważył ostatnio zmiany cukrzycowe w dnie oka, a co za tym idzie, te zmiany zaczęły się już w całym organizmie, między innymi w naczyniach krwionośnych czy nerkach.

Aby zatrzymać zmiany cukrzycowe, potrzebuję pompy insulinowej. Ten niewielki sprzęt działa jak zewnętrzna trzustka. Gdy zaszłam w ciążę, dostałam na jej czas pompę insulinową. Dzięki niej wszystko było łatwiejsze. Bez wysiłku i trudu utrzymywałam poziom cukru na poziomie książkowym, hemoglobina idealna. Niestety, możliwe, że przez to, iż zanim dostałam pompę, cukier nie był wyrównany, mój synek ledwie przeżył po porodzie. Urodził się niedotleniony, jedynie z akcją serca. W pierwszej dobie lekarze nie dawali nawet 5% szans na przeżycie. Trzy doby spędził na kocyku wychładzającym w hipotermii. Półtora tygodnia na Oddziale Intensywnej Terapii i drugie tyle na oddziale doleczającym. Na szczęście wyszedł z tego prawie bez szwanku. Dziś ma ponad dwa latka i poza blizną na nosku nie wiele przypomina nam tego biednego maluszka podłączonego do różnego rodzaju aparatur.

Po tych doświadczeniach wiem, jak niebezpieczna może być cukrzyca. Choroba na pewno zabrała cząstkę mojego dzieciństwa. Beztroskiego. Bez ciągłego spoglądania na zegarek, czy to już pora na zastrzyk oraz ciągłego ważenia i przeliczania wszystkiego, co chciałam zjeść. Nie chcę, żeby teraz zabrała choć szczyptę dzieciństwa mojemu synkowi. Chcę żyć jak zdrowa osoba mimo choroby. Wiem, że pompa mi to umożliwi. Dlatego proszę o pomoc, żebym teraz ja mogła stawiać warunki mojej chorobie, żebym zamiast zajmować się nią, mogła zajmować się synkiem, pójść do pracy.

Jedno jest pewne. Nigdy nie poddam się cukrzycy bez walki i zrobię wszystko, aby walka, tak jak poziom cukru, była wyrównana. Wiem, że z pompą insulinową uda mi się na 100%.

Ula