By życie, choć trudne, było piękne

Starałem się walczyć tak długo, jak tylko było to możliwe, starałem się być silniejszy niż choroba. Niestety, to ona brutalnie pokazała mi, że jedyne co mogę, to poddać się jej woli. Po długiej batalii najpierw straciłem jedną, później drugą nogę, ale nie straciłem chęci do życia. Mimo trudu, jaki co dzień mi towarzyszy, mimo tego, że coraz częściej czuję się więźniem we własnym domu, nie poddam się.

Mieszkam w bloku bez windy, nie mogę opuścić własnego mieszkania, jeśli nie znajdzie się ktoś, kto zechce mi w tym pomóc. Nie ma dla mnie gorszego uczucia od braku niezależności, braku samodzielności. Choroba zabrała mi nie tylko nogi, zabrała mi wolność, o którą teraz tak bardzo walczę. Protezy to moje największe marzenie! Proszę, pomóż mi na nowo, poczuć ziemię pod nogami. 

Waldemar