❗️Wraz z narodzinami córeczki usłyszałam, że mam raka – pomóż przerwać koszmar!

Mam dwójkę dzieci – dwuletniego Dominika i Zosię, która ma tylko kilka tygodni. Mam też raka – zaledwie parę dni po urodzeniu córeczki zdiagnozowano u mnie złośliwy nowotwór żołądka. W momencie, w którym urodziłam swoje drugie dziecko, dowiedziałam się, że umieram...

Jeszcze chwilę temu jedyną rzeczą, o której myślałam było to, by poród przebiegł bez komplikacji, by Zosia przyszła na świat cała i zdrowa. Chciałam być szczęśliwą mamą, wyobrażałam sobie, że tworzę bezpieczny dom swojej rodziny – dom, do którego zawsze chce się wracać. Teraz żyję pomiędzy domem, a szpitalnymi oddziałami...

19 lipca – to dzień narodzin Zosi i dzień, w którym lekarze musieli ratować moje życie. Nic nie zwiastowało nadchodzącej tragedii. Byłam wtedy w siódmym miesiącu ciąży, która przebiegała prawidłowo. Tamtego dnia pojawiły się jednak potworne bóle brzucha. Bałam się, że to coś z Zosią, dlatego natychmiast pojechaliśmy na SOR. Lekarze bardzo szybko podjęli decyzję o cesarskim cięciu. Tak na świat przyszła moja córeczka…

Niedługo później okazało się, że przyczyną wszystkiego było pęknięcie guza na żołądku! Badania potwierdziły  inwazyjny nowotwór gruczołowy… 

Nowotwór jest rozsiany, dał przerzuty do otrzewnej, węzłów chłonnych, płuc... Obecnie jestem w trakcie pierwszej chemioterapii. Powiedzieć, że się boję, to jak nie powiedzieć nic. Jestem przerażona. Czy dane będzie mi patrzeć, jak moje dzieci dorastają? Czy moja moje dzieci będą pamiętać mamę? Co się stanie jeśli mnie zabraknie? 

Tulę moje dzieci do serca, a w oczach mam łzy, wiem, że muszę być silna, przecież mam dla kogo żyć! Jeśli nie uda mi się pokonać choroby w Polsce, będę szukać ratunku na całym świecie! Muszę być gotowa, gdy pojawi się najlepsza szansa na pokonanie nowotworu! Proszę, pomóż ratować moje życie...

Wioleta