Pomóżmy Weronice, by nie stała się więźniem własnego domu!

Zwracam się do wszystkich Państwa z gorącą prośbą o pomoc dla mojej córki Weroniki, która skończyła 18 lat. Pomimo, że jest już osobą dorosłą, to jej rozwój zatrzymał się na poziomie rocznego dziecka. Uszkodzenie chromosomu 7 skutkuje głębokim upośledzeniem rozwoju psychoruchowego. W żadnym stopniu nie jest samodzielna, przez całą dobę uzależniona jest od pomocy innych osób.

Uszkodzenie chromosomu 7 nastąpiło u Weronisi we wczesnym życiu płodowym. Defekt chromosomu odpowiedzialnego za układ nerwowy spowodował głębokie upośledzenie umysłowe i ruchowe. Weronisia była pierwszym dzieckiem na świecie zdiagnozowanym z takim rodzajem uszkodzenia chromosomu 7. Lekarze nie mogli nam nawet powiedzieć jakie ma szanse przeżycia i jak będzie przebiegał jej rozwój.

Weronisia przeszła już naprawdę wiele bólu i cierpienia… W wieku 2 lat - operacja na otwartym sercu, w wieku 10 lat - operacja okulistyczna. Przez pierwsze 10 lat życia przeszła ponad 20 ciężkich zapaleń płuc, szpital był naszym drugim domem. Od pierwszych dni życia córka potrzebuje codziennej rehabilitacji usprawniającej. Pomimo wrodzonej skoliozy Weronika wyrosła na bardzo wysoką osobę. Niestety, brakuje mi już sił, aby znosić i wnosić ją po schodach na pierwsze piętro do mieszkania. Każde wyjście na rehabilitację, czy spacer wiąże się z dużym wysiłkiem fizycznym z mojej strony.

Jestem samotną mamą, wychowującą dwie córki. Starsza, Wiktoria, jest moim niesamowitym wsparciem. Do tego nieoceniona jest pomoc moich rodziców, z którymi mieszkamy. Niestety, ze względu na swój wiek (75+), nie mają już tyle siły, by wspierać mnie na każdym kroku.

Boję się, że pewnego dnia Weronika zostanie więźniem naszego domu. Boję się momentu, w którym mój organizm odmówi mi posłuszeństwa i nie będę w stanie znieść córki po schodach, chociażby na wizytę lekarską. Dlatego zwracam się do Państwa z prośbą o pomoc w zebraniu brakujących funduszy na zakup i montaż windy dla osób niepełnosprawnych. Codzienne życie i funkcjonowanie stałoby się dużo łatwiejsze.

Joanna - mama Weroniki