Najpierw zachorował na Covid, potem amputowano mu nogę...

Mój mąż zawsze potrafił cieszyć się życiem i nie poddawał się, gdy coś działo się na przekór... Kiedy zachorował na COVID-19, nie spodziewaliśmy się takiego finału choroby - wszystko, co było na wyciągnięcie ręki, stało się nagle bardzo odległe... Od amputacji mijają dwa miesiące, a on każdego dnia udowadnia swoją siłę...

Wiesław ma dwie pasje - mototryzację i piłkę nożną. Tę pierwszą realizował, pracując przez wiele lat jako zawodowy kierowca. W przypadku piłki nożnej nie przepuścił żadnego meczu Bayernu, a jeśli mamy taką możliwość, jeździmy na mecze, w których gra nasza reprezentacja. To była jego przestrzeń, która dawała mu radość i satysfakcję. 

Jest człowiekiem bardzo wspierającym i pomocnym. O nasz dom dbaliśmy wspólnie, dzieląc się wszystkimi obowiązkami. Gotowanie, pranie czy sprzątanie nigdy nie było mu obce i zawsze mogłam na niego liczyć. Lubi planować rodzinne wyjazdy - nieważne czy w Polsce, czy za granicą - ważne, byśmy mogli wspólnie zachwycać się i dzielić tym, co dookoła nas... 

Pandemia dotknęła nas wszystkich… nie sądziliśmy, że koronawirus tak dotkliwie wpłynie na życie Wiesława. Chorobę zapoczątkowały objawy, na które byliśmy przygotowani, ale w niedługim czasie mówił o naprzemiennym bólu i drętwieniu w prawej nogi... Z czasem jego stopa stała się znacznie bledsza... 

Wszystko potoczyło się bardzo szybko… od wizyty lekarskiej pod koniec jednego tygodnia do natychmiastowego skierowania na amputację w następnym. Z dnia na dzień wszystko runęło… Teraz jest czas na gojenie ran  - tych na ciele i tych po utracie stuprocentowej sprawności. Wiesław sądził, że czas porzucić wszystkie plany i marzenia, których była cała lista....

Na szczęście, rehabilitacja oraz możliwość zakupienia protezy budzą w Wiesławie nadzieję, że wszystko się ułoży i powoli będzie wracał do formy.  Bardzo chcę być przy moim mężu i wspierać go z całych sił. Wiem, że bez protezy nogi, nie ma mowy o powrocie do życia sprzed operacji... 

Bardzo proszę o pomoc w zbiórce funduszy na ten cel. Razem z mężem wierzymy, że już niedługo stanie na nogi, zaś doświadczenia, które nas dotykają, uczynią mnie i Wiesława tylko silniejszymi…

Beata, żona Wiesława