Walka o Wiktorię, jej rozwój i lepsze funkcjonowanie trwa już ponad dwie dekady! Pomożesz?

Mijają kolejne dni, miesiące, lata i dekady, a ja codziennie staję do walki o moją córkę. Choć wiem, że jej życie nie będzie nigdy wyglądało tak, jak w przypadku większości jej rówieśników – wiem też, że możemy wywalczyć dla niej dobrą, szczęśliwą i bezpieczną przyszłość. Do tego jednak potrzebuję Waszej pomocy!

Mogłoby się wydawać, że najgorszy był dzień, w którym poznałam imię wroga, nękającego moją córeczkę. Było inaczej, usłyszałam, że Wiki ma autyzm i odetchnęłam z ulgą. Najboleśniejsze były dni bez diagnozy, wszystkie zlewały się w całość, czułam się tak, jakby los każdego dnia wymierzał mi cios w policzek.

Początki wydawały się niewinne. Wiki urodziła się za wcześnie i ważyła niewiele. Lekarze poradzili, żebym ją obserwowała, byli jednak niemal pewni, że nie odcisnęło to piętna na jej zdrowiu. Do domu zabrałam śliczną, malutką dziewczynkę. Wierzyłam w to, że zdrową… Zaniepokoiło mnie to, że Wikunia dużo płakała, była bardzo niespokojnym dzieckiem. Jednak czerwona lampka zaświeciła się, kiedy Wiktoria skończyła rok, a nie miała sił, aby podnieść się z podłogi.

Kilka miesięcy później zaczęła chodzić. To było wielkie szczęście, znak, że jej organizm, choć słabszy, nie poddaje się. Wiki zawsze uczyła się wolniej niż inne dzieci, bardzo trudno było nam przyciągnąć jej uwagę. 

Patrzyłam na moją córkę, trzymałam jej rączkę, kiedy nieobecnym wzrokiem patrzyła w ścianę. Byłam przy niej, kiedy piekło dnia, życia codziennego, okazywało się nie do zniesienia. Wyniki badań genetycznych, konsultacje z szeregiem specjalistów i diagnoza, gdy Wiki miały 6 lat – autyzm, zaburzenie funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Jedno słowo, które mrozi krew w moich żyłach, a mojej córce nie pozwala normalnie żyć.

Od momentu diagnozy minęło już wiele lat, a my każdego dnia stajemy do walki o lepsze funkcjonowanie Wiktorii. Bardzo dziękuję Wam za całe dotychczasowe wsparcie. Jestem Wam za nie niezwykle wdzięczna. Niestety, przed nami jeszcze wiele wyzwań, dlatego proszę – wspierajcie nas dalej!

W tym roku Wiktoria rozpoczęła pierwszą klasę w specjalnej szkole przygotowującej do zawodu. Choć była to dla niej duża zmiana – odnalazła się w niej naprawdę bardzo dobrze. Nie bez znaczenia jest fakt, że warunki w szkole są dostosowane do potrzeb osoby z autyzmem. W klasie są łącznie 4 osoby, nie ma dzwonków – za to jest dużo ciszy, spokoju i zrozumienia. 

Obecnie największe trudności przysparza Wiktorii radzenie sobie z trudnymi emocjami. Nie zawsze udaje się znaleźć dla nich „łatwe” ujście. W najbliższe wakacje odbędzie się turnus rehabilitacyjny, który mógłby bardzo pomóc córce w codziennym funkcjonowaniu. Byłaby to doskonała szansa na rehabilitację, zabiegi, fizjoterapię, ale także do otworzenia się na nowe środowisko i relacje społeczne. Niestety, koszt takiego 2-tygodniowego turnusu jest bardzo wysoki i ciężko jest go udźwignąć samodzielnie.  

Proszę, pomóżcie mi zawalczyć o lepsze jutro dla Wiktorii. Wierzę, że wspólnymi siłami uda się nam wypracować naprawdę dużo! Każdy gest dobrego serca jest tutaj na wagę złota…

Aldona, mama