To dla moich wnuków chcę walczyć o sprawność! Marzę, by móc się z nimi bawić i wziąć na ręce! Pomożesz?

W 2021 roku moje życie diametralnie się zmieniło – przeszedłem rozległy udar niedokrwienny mózgu, który spowodował znaczny niedowład kończyn po prawej stronie. Na domiar złego, po udarze doszło do pięciu przypadków urosepsy. Ciągłe hospitalizacje, czasami nawet kilkutygodniowe uniemożliwiały mi rehabilitację, a czas, który powinien być przeznaczony na powrót do sprawności – został bezpowrotnie utracony.

Około półtora roku temu spotkała mnie kolejna tragedia – straciłem żonę, która od początku moich problemów zdrowotnych była moim największym wsparciem. Zostałem sam z chorobą i codziennymi trudnościami, ale nie tracę nadziei.

Mam kilkoro wnucząt, które mieszkają daleko. Gdy się z nimi widuję, serce mi pęka, bo nie mogę się z nimi bawić – ograniczony ruch nie pozwala mi nawet wziąć na ręce mojej najmłodszej wnuczki czy zrobić kilku szybszych kroków. To właśnie dla nich chcę walczyć o lepszą sprawność, by móc spędzać z nimi czas tak, jak na to zasługują.

Wydałem swoje ostatnie oszczędności i udało mi się zebrać środki na jeden turnus rehabilitacyjny. Po raz pierwszy od udaru poczułem prawdziwy postęp – zwiększyła się moja mobilność, miałem więcej siły i nadziei na przyszłość. Teraz wiem, że regularna rehabilitacja to jedyna droga do odzyskania, choć częściowej sprawności. Niestety, koszt kolejnych turnusów jest ogromny – trzy tygodnie rehabilitacji w specjalistycznym ośrodku kosztują aż 18 000 zł.

Nie jestem w stanie samodzielnie pokryć tych wydatków, dlatego zwracam się do Was z ogromną prośbą o pomoc. Każda złotówka przybliża mnie do lepszego życia, do chwili, gdy będę mógł, chociaż przytulić wnuki bez ograniczeń. Jeśli możesz, wesprzyj moją zbiórkę lub udostępnij ją dalej – każda forma pomocy jest dla mnie na wagę złota.

Z całego serca dziękuję za wsparcie!

Zbigniew