Gdy własny dom jest zagrożeniem - pomocy!

30 lat temu ślubowałam mojemu mężowi, że będę przy nim na dobre i na złe. Przez wiele lat ten scenariusz był naszą rzeczywistością. Wiedliśmy szczęśliwe życie, o jakim zawsze marzyliśmy. Mieliśmy swoje wzloty i upadki, jednak nic nie zapowiadało upadku, jaki nas spotkał parę lat temu. Otrzymaliśmy wtedy informację, że mój kochany mąż ma złośliwy nowotwór kości. Nowotwór wykryto w zaawansowanym stadium. Ta wiadomość zniszczyła nasze życie…

Pięć lat temu mój mąż wyszedł rano do pracy. Czuł się dobrze. Uśmiechał się, pocałował mnie na pożegnanie. Nie miałam żadnych złych przeczuć. Nie spodziewałam się, że właśnie dzisiaj wydarzy się coś strasznego. W środku dnia, niespodziewanie, otrzymałam telefon o tym, że mój mąż stracił przytomność. Zabrało go pogotowie. Później wszystko potoczyło się bardzo szybko. Kilka wizyt u lekarzy i już wiedzieliśmy, że to nowotwór. Z racji, że wcześniej nie było żadnych oznak, tym większego doznaliśmy szoku… 

Nie dawano mu zbyt wielkich szans na przeżycie, ale postanowił, że będzie walczył z całych sił, a ja wiedziałam, że z całych sił będę go wspierać. Przeszedł  już dwa rzuty chemioterapii. Do tego doszła radioterapia, wlewy dożylne w hospicjum oraz naświetlania przeciwbólowe. Niestety nowotwór rozprzestrzeniał się dalej i otrzymaliśmy tragiczną informację o przerzutach na kręgosłup, żebra, ręce, nogi i biodra. Wkrótce mąż będzie poddany trzeciemu rzutowi chemioterapii. Mąż źle znosi leczenie, zdarzają się dni, gdy przedłuża się stan, w którym ma dreszcze, jest mu zimno i bolą go wszystkie mięśnie. Na szczęście po czasie to mija...

Trzy miesiące po diagnozie mojego męża, dowiedziałam się, że mam potężnego guza miednicy. To był dodatkowy cios. Bałam się, że to także coś złośliwego i taka też była diagnoza. Na szczęście udało mi się wygrać tę walkę. Nasz syn również nie może cieszyć się zdrowiem. Choruje na astmę. Bardzo przeżywa chorobę swojego taty. Pięć ostatnich lat było dla nas strasznie wyczerpującym okresem. Nabawiłam się nadciśnienia. Mam oznaki depresji. Choroba męża, moja choroba. Bardzo źle to wszystko na nas wpłynęło. Jednak staram się wykrzesać z siebie resztki sił, aby walczyć o moją rodzinę. Choroby zabrały nam zdrowie i radość. Pozostała jednak ostatnia iskierka nadziei, że coś się zmieni, że będzie lepiej. 

Walka trwa już pięć lat. Mąż jest wyczerpany. Ze względu na osłabienie organizmu stał się bardzo podatny na infekcje. Rak zaatakował głównie obszar nóg i bioder, dlatego nie może się poruszać. Chciałby czuć komfort, przebywając w domu, a coraz częściej boję się, czy przebywanie w nim nie będzie miało złego wpływu na stan jego zdrowia. 

Prawie na nic nas nie stać. Wszystkie pieniądze, które posiadamy, wydajemy na leki oraz bieżące potrzeby, takie jak jedzenie lub opłacenie rachunków. Muszę dokonać remontu łazienki, ponieważ nie jest przystosowana do potrzeb osoby chorej. Całe mieszkanie wymaga generalnego remontu. Wszystko się psuje, nawet lodówka. Okna są nieszczelne. Mąż pracował całe życie fizycznie. Pomagał ludziom. Gdyby był zdrowy, sam zrobiłby remont, ale nie jest to możliwe. 

To właśnie łazienkę najpilniej trzeba odnowić, gdyż jej stan jest opłakany, a co za tym idzie, stanowi największe zagrożenie dla mojego męża. Wstyd mi, że muszę prosić o pomoc. Jednak robię to dla mojego kochanego męża i syna. Oni są dla mnie najważniejsi. Sama nie umiem już sobie poradzić. Wizja stracenia mojego męża jest przerażająca. Póki co chcę mu zapewnić, jak najlepsze warunki, dlatego mam nadzieję, że po kolejnej chemioterapii będzie mógł wrócić do domu, w którym będzie bezpieczny. 

Z całego serca proszę o pomoc!