Moja córeczka ma w sobie ogromną wolę walki o sprawność. Proszę, wesprzyj ją!

Zoja miała zaledwie pięć tygodni, gdy wydarzył się pierwszy atak przypominający padaczkę. Dopiero co pojawiła się na świecie, a ja już drżałam o jej życie.

Sama zmagam się z epilepsją, dlatego lekarze postanowili obserwować Zoję. Niestety wszystko wskazuje na to, że ich obawy się potwierdzą.

Rezonans magnetyczny ośrodkowego układu nerwowego wykazał, że istota biała tylnych okolic mózgu Zoi jest bardziej hiperintensywna. Stwierdzono także uszkodzenie genu NRXN1 i hipotonię. Prawdopodobnie właśnie te zmiany odpowiadają za opóźnienie rozwoju psychoruchowego.

Zoja późno zaczęła siadać i chodzić. Nadal nie mówi. Posługuje się jedynie pojedynczymi słowami lub mówi po swojemu. Jako mama rozumiem, czego w danym momencie chce, lecz dla obcych jej mowa jest niezrozumiała.

Największym zmartwieniem pozostaje jej chód. Jest bardzo chwiejny, Zoja ma problem z utrzymaniem równowagi. Ze względu na zespół porażenny mówiono nam nawet o możliwym niedowładzie. Jedna z fizjoterapeutek powiedziała kiedyś, że Zoja w ogóle nie powinna chodzić, a jednak stał się cud. Moja dzielna dziewczynka walczy o każdy krok!

Dlatego tak ważna jest dla nas rehabilitacja. Każda godzina ma znaczenie. Staram się zapewnić jej jak najwięcej, jednak koszty turnusów czy prywatnych rehabilitacji przewyższają moje możliwości.

Moja córeczka jest też w trakcie pogłębionej diagnostyki w kierunku zaburzeń ze spektrum autyzmu. Pozostaje pod stałą, wielospecjalistyczną opieką lekarską: neurologiczną, psychologiczną, metaboliczną, pediatryczną, okulistyczną i genetyczną.

Zoja jest jeszcze malutka. Chcę jak najszybciej znaleźć odpowiedzi na pytania, co dokładnie jej dolega, by móc już teraz wdrożyć leczenie, które realnie jej pomoże. Jeśli postanowicie nas wesprzeć, będę bardzo wdzięczna. Każda złotówka ma znaczenie.

Karolina, mama Zoi