Dzieciństwo nie powinno tak wyglądać❗️Jedyna szansa na uwolnienie Zosi od choroby to kosztowne leczenie. Pomóż!

Odkąd pamiętam, moja córeczka zmaga się z silnym refluksem. Lekarze tłumaczyli ten objaw, mówiąc, że małe dzieci tak mają. Zrobiliśmy badania, podjęliśmy leczenie. Lawina problemów zdrowotnych spadła na mnie nagle. Nie byłam w stanie przygotować się na taki cios od losu. 

Gdy Zosia miała roczek, pojawił się regres mowy. Choć córka znała już dużo słów, z dnia na dzień zamilkła. Zapomniała, jak się mówi „mama”. Mój strach o jej rozwój przybrał na sile. Pełna obaw i najmroczniejszych myśli zaczęłam szukać pomocy.

Błądziłam wśród pediatrów i specjalistów. W końcu trafiłam na panią doktor, która zaleciła m.in. suplementację witaminami. Udało się – mowa wróciła. To jednak nie było szczęśliwe zakończenie, a początek mozolnej walki o sprawność mojego dziecka. 

U Zosi pojawił się podwyższony poziom lęku, problemy z wyrażaniem emocji i wzmożona motoryka. Okazało się, że to objawy bardzo rzadkiego zaburzenia. W 2024 roku dowiedziałam się, że moja córka cierpi na Zespół Ostrego Dziecięcego Syndromu Neuropsychiatrycznego.

Oprócz tego Zosia zmaga się z niedoborami immunologicznymi, co wiąże się z nieprawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym. Córka, w ciągu niespełna 3 lat, gorączkowała tylko dwa razy. Przy infekcjach bakteryjnych i wirusowych nie występują żadne objawy. Jedynym wskaźnikiem, który może potwierdzić infekcję, jest morfologia krwi. Jej organizm nie wykazuje żadnych oznak walki z chorobą. 

Doktor zaleciła nam leczenie immunoglobulinami. Tylko one są w stanie zatrzymać regres Zosi i uwolnić ją od wyniszczającego bólu. W czerwcu została podana pierwsza dawka, a na połowę lipca zaplanowano kolejną. Koniecznych będzie jeszcze co najmniej sześć wlewów, żebyśmy mogli zobaczyć efekty działania leku. 

Choć u Zosi wciąż widoczny jest regres w rozwoju, mamy tyle szczęścia, że córka jest w znacznej mierze samodzielna. Potrafi sama się ubrać i zjeść. Jednak jeszcze do niedawna te czynności były dla niej nieosiągalne. Zdarzało się także, że traciła równowagę.

Serce mi pęka na widok mojego ukochanego dziecka, które tak bardzo cierpi. Pragnę uchronić ją od wszystkiego, co złe. Zosia zasługuje na dzieciństwo pełne beztroski, śmiechu i zabawy, a jedyne, co jej teraz towarzyszy, to ogromny ból. 

Staram się, jak mogę, uzbierać niezbędną kwotę na leczenie Zosi. Cena za jej zdrowie jest jednak ogromna. Długo zastanawiałam się, czy zwrócić się do Was o pomoc. Dziś jednak nie mam już innego wyjścia. Dlatego proszę – wesprzyj, pomóż mojej córce odzyskać sprawność. Pomóż jej zawalczyć o lepszą przyszłość. Będę wdzięczna za każdą złotówkę.

Mama